உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கவிதைகள்

காலப் பேழையும் கவிதைச் சாவியும்

கவிதை 51 · 51 / 58

கருதாமல்

கள்வர் எவரோ வந்து விட்டதாக எண்ணி மன்னன்

கதவைத் தட்டி விட்டான் – அதன்பின் கணவன் மனைவி எனத்

தெரிந்து

அங்கிருந்தே மன்னன் விரைந்து நடந்து விட்டான் –

அய்யர் வீட்டில் சந்தேகம் – அம்மாமி மீது!

யாரடி அவன் கதவைத் தட்டியது எனக் கேட்டு – அவள்

கற்பின் மீதே கடும் அய்யமுற்றார் கணவர்.

அய்யர் வீட்டில் தன்னால் குழப்பமா எனக் கவலையுற்ற மன்னன் ;

அய்யப்பாடு நீக்க, அனைவரது வீட்டுக்கதவுகளையும் தட்டி

விட்டுப் போய் விட ;

மறுநாள் மாளிகைக்குச் சென்று ஊரார் மன்னனிடம்

நள்ளிரவு கள்வன் வந்து கதவைத் தட்டிய கதை சொல்லவே ;

மன்னன் அந்தக் கள்வனுக்கு என்ன தண்டனை தரலாமெனக்

கேட்க ;

கதவு தட்டிய கள்வன் கையை வெட்டலாமென்றனர் அமைச்சர்

குழுவினர் –

அக்கணமே வாளை ஓங்கித்

தன் கையை ; தானே மன்னன் வெட்டிக் கொண்டு –

மன்றத்தினரிடம் ; நடந்த கதையை

மனம் திறந்து சொன்னான்.

ஒடிந்த கரத்துக்கு உபரிக் கரமாக

ஊர்மக்கள் பொற்கரம் செய்து பூட்டினர் மன்னனுக்கு

அன்று முதல் அவன் பொற்கைப் பாண்டியன்

எனப் புகழப் பெற்றான்.

புராணங்களை ஓரளவு ஒழுங்காக எழுதினார்கள் –

புதையல்களாக வரலாறுகளைத்தான் புதைத்தே விட்டார்கள்.

★ ★ ★

கடைச் சங்கக் காலத்துப் பாண்டியரில் அறிவுடைநம்பியும்,

ஒல்லையூர் தந்த நல்லிசைப் புலவர் வரிசையில்

ஒப்பற்ற கவிஞன் பூதப் பாண்டிய மன்னனும் –

கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதியும்,

ஆரியப் படை கடந்த நெடுஞ்செழியனும் –

தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியனும் –

நன்மாறன் வெற்றி வேற் செழியன் என

நாடாண்ட பாண்டியர்களும்

என் எழுத்தோவியங்கள் பலவற்றில்

ஏற்கனவே இடம் பெற்றுள்ளனர் என்பதால் ; மீண்டும் விரிவாக்கி

அந்தப் பாண்டியர் வரலாறு கூறுவது விடுத்து

கடைச் சங்க காலத்தும் அதற்குப் பின்னரும்

தங்க காலம் உருவாக்கிய பாண்டியர்

வரலாறு தொடர்வோம்.

★ ★ ★

காலத்தால் மூத்த காப்பியம்

கடவுள் வாழ்த்துடன் தொடங்கிடாத காப்பியம்

நிலந்தரு திருவின் பாண்டியன்

நலந்தரு அவையில் ஆன்றோர் சான்றோர்

ஆசிரியர் அதங்கோட்டாசானின்

அன்பு தவழ் இனிய வாழ்த்துக்களுடன்

அரங்கேற்றப்பட்ட அறிவுக் கருவூலம்

அறிஞர்கள் ஏற்றிப் போற்றும் அரிய நூல்

தொல்காப்பியம் ; அரங்கேறிய காலம்;

விழைந்த நாண் ; அக்காப்பிய பூங்காவில்

நுழைந்தவன் மட்டுமல்ல உம்மையும் வருக எனக்

குழைந்து அழைத்துச் சென்று ; “கோடையல்ல இது ;

குற்றால அருவியின் குளிர்” எனக் காட்டியவன் – எனவே

பொற்றாமரைக் குளம் கொண்ட மதுரை முதல்

மற்ற பாண்டிய நாட்டுப் பகுதிகளையும் ஆண்ட

மாவீரர் பற்றி உரைத்திடுவேன் ஒரு தொடராக!

கடற்கோளில் தப்பிய தமிழ்;

கடைச் சங்கம் கண்டது!

இந்தியத் திருநாடு இன்றைய குமரிமுனைக்குத்

தெற்கே எழுபது காதம் தொலைவு பரவியிருந்ததாம்!

எல்லை அரணாகக் குமரி மலைத்தொடர் காவலிருக்க

அதுகிழ் என குமரியாறு, பஃறுளியாறு இரண்டும்

ஒட்டக்கூத்தன் பாட்டுக்கு இரட்டைத் தாழ்ப்பாள் போல

கெட்டியாகப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்க ;

தென்கிழக்கே சந்தாத் தீவுகள் தொடங்கி

அதன் மேற்கே ஆப்பிரிக்காவை அடுத்து

கீழ்க்கரை ஒட்டிய மடகாஸ்கர் தீவு வரையில்

அகன்றதொரு நிலப்பரப்பே ; ஆழ்கடலின்

அகோரப் பசிக்கு இரையாகி, கடற்கோள் பேரழிவு எனும்

கவர்ச்சிப் பெயரைச் சூட்டிக் கொண்டு தமிழர் நிலம், நலம்,

வளம், பலம் அனைத்தையும் அடியோடு கவிழ்த்ததாம் –

வரலாற்று வல்லுநர்களின் ஆய்வுதான் இந்த முடிச்சினை

அவிழ்த்ததாம்.

தொலைதூரம் பரந்துகிடந்த தொல்பழங்காலத் தமிழர் பூமியில்

பகைமை குலுங்கிடப் பஃறுளியாறு வெட்டி வைத்தவன் ;

பாண்டியன் நிலந்தரு திருவினான் என்பது நெஞ்சுக்கினிய

செய்தியாம்!

பல்லாயிரம் லட்சம் கோடியென இறந்து புதைந்த மனித

உடல்களின் மேல்தான்

பிறந்து வளர்ந்து நாம் புதுவாழ்வு தேடுகிறோம் ; எதிர்கால

இளைஞர்கள்

சிறந்து விளங்கிட எருவாக நம் வரலாறு நாடுகிறோம்.

சூரியன், சந்திரன், சுக்கிரன், ராகு, கேது, கோரசனி

கும்பம், மகரம், ராசி பார்த்தோம் –

பிரபவ, விபவ என ஆண்டுக் கணக்கு அறுபது வருஷம்

என்றோம் –

பிறந்தன பிள்ளைகளாய் நாரதர் கிருஷ்ணன் இருவருக்கு

மென்றோம் –

எல்லாம் சரிதான் ஏமாந்து மறந்து விட்டோமே ; நம் வரலாறு!

சொல்லாமல் எழுதாமல் விட்டுவிட்டோமே – அதனால் இன்று,

கல்லான பூமியிலன்றோ கடப்பாரை போட்டுக் கெல்லி

எடுக்கின்றோம்

நல்லோர்கள், வல்லோர்கள், சரித்திரத்தை!

★ ★ ★

பஃறுளி ஆற்றோரும் நெடிய வீதியொன்றில் பாவிகள் பூட்டிய

தேரில்

புயல் வேகத்தில் நிலந்தரு திருவின் பாண்டிய மன்னன்

வருகின்றான்

வீதியில் அவன் எதிரே வந்த குதிரையிலிருந்து இறங்கி

பாதுகாப்புப் பணியாளர் பணிந்து குனிந்து வணங்குகின்றான்.

மன்னன் கேட்கிறான் ; “மண்டபத்தில் எல்லோரும்

குழுமி விட்டனரா ?”

“அரசே; அத்தாணி மண்டபத்தில் அத்தனை புலவர்களும்

காத்திருக்கிறார்கள் –”

“அரசியார் புறப்பட்டுவிட்டாரா ?”

“அவர் மன்னருக்காக மாளிகையில்

எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருக்கிறார்!”

“அப்படியா”

அதன்பிறகு அந்தத் தேர் ஓடவில்லை – தெருவில் பறந்தது.

சினத்தினால் சிவக்கா விட்டாலும்

சிரிப்பின் செழிப்பில்லை, முகத்தில் அரசிக்கு!

புரிந்து கொண்ட பாண்டியன் –

“நேரமாயிற்றே – புறப்படலாமா ?”

“பரவாயில்லை; இவ்வளவு தாமதமாகவாவது!”

சாந்தமாகத்தான் பேசினாள் அரசி; ஆனால் சலிப்பு மிகுதி!

ஏறிக்கொண்டாள் எழில் குலுங்கத் தேரில்

“பஃறுளி ஆற்றுப் பணி முடிய, சற்று

காலம் தாழ்ந்து விட்டது”

“ஓ! அதற்கு அடுத்த பணிதானா;

தொல்காப்பிய அரங்கேற்றப்பணி ?”

“இரண்டும் ஒரே பணிதான்!”

“ஓலைச் சுவடியை வெளியிடுவதும்

ஓடும் நதியை ஒழுங்குபடுத்துவதும்

ஒன்றுதான் என்கிறீரா ?”

“ஒன்றல்ல; ஆனால் நீ சொல்வது போல்

முதல் பதிப்பு: ஜூன் 2006 — தமிழ்க்கனி பதிப்பகம் / பூம்புகார் பதிப்பகம், சென்னை