உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கவிதைகள்

காலப் பேழையும் கவிதைச் சாவியும்

கவிதை 17 · 17 / 58

யாரோ உரசிக் கொண்டு

சென்றது போலவோர்; அருகில்

நின்றது போலவோர்; உணர்வு!

யார் அது? ஆதாம் - ஏவாளா?

அல்லது நாமேதானா?

விடை காண்பதின் முன்பே

வெடித்தது எதுவோ?

சிதறியது என்னவோ?

பதறியது இதயம்!

அத்தனை பெரிய ஒலியை

பிரமாண்டங்கள் ஆயிரத்தை

அடுக்கி வைத்து; அந்தப்

பிரமாண்டத்திற்கெல்லாம்

பெரிய பிரமாண்டம் வீழ்ந்த ஒலியை;

காது செவிடுபடுவதற்கு முன்னால்

கேட்டிருக்கலாம் அல்லவா?

ஆனால் கேட்கவுமில்லை, பார்க்கவுமில்லை.

அந்த ஒலி பதிவானதற்கு

அடையாளம் மட்டுமே

கோடு கிழித்தாற் போல

ஆரம்பத்தில் சொன்னபடி

கோடி - கோடி - கோடி

ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தெரிந்தது!

கோடிக் குஞ்சுகளை அடைத்து வைத்துள்ள

கூடைக்குள்ளிருந்து கிளம்பிடும் சப்தம்;

இப்போது கேட்கிறது -

இதே சப்தம்தான்

பக்கத்திலிருந்தும் கேட்டது -

நமக்கு மேலும் கீழும்

நன்றாகவே கேட்டது!

அந்தக் கூடைகள் அன்றும் இன்றும்;

ஆகாயத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன!

நாமிருக்கும் கூடையும் கூடத்தான்!

அதோ ஒரு கூடை; அது ஏன்

நம்மைச் சுற்றுகிறது?

இல்லை - இல்லை - நாம்தான் அதைச்

சுற்றுகிறோம் - சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம்!

அடடே; நமக்கு நாமே

சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறோமே;

நமக்குத் தொலைவில் தோன்றி

தொடர்ந்து சுற்றிக் கொண்டிருப்பன வெல்லாம்;

நம்மைப் போல் கோடிக் குஞ்சுக் கூடைகளா?

எல்லாக் கூடைகளும் சுற்றுகின்றனவா?

நமக்கு எப்படித் தெரியும்?

நாம்தான் இருட்டுக்குள்

இருட்டின் நிறமே எதுவென்று

தெரியாமல்,

குருட்டு நிலையில் கிடக்கிறோமே -

நம்மை நாமே சுற்றிக் கொள்கிறோம் -

அது நமக்குத் தெரியாத அசைவு!

அதற்கு யாரும் நம்மிடம் பெற்றதில்லை இசைவு!

நம்மைப் போல் வெடித்து

பிளவுபட்டதுகள் - நம்மைப் போலவே

பிரபஞ்சம் என்ற பெயரில்

சுழல்கின்றனவா? வேறு எதனையும்

அல்லது யாரையும் சுற்றி வருகின்றனவா?

நாம் மட்டும்தான் பிரபஞ்சமா? எல்லாமே

சேர்ந்து பிரபஞ்சமா?

எதுவோ இருந்து தொலைக்கட்டும்;

இப்போது நமது பணி என்ன?

நமக்கிடப்பட்ட கட்டளை என்ன?

பணியோ; கட்டளையோ - நாம்

நிறைவேற்ற முன்வராவிடினும்

நிறைவேற்றத் தொடங்காமல்

கிடப்பிலேயே போடப்பட்டு விடாமல்

இயங்குகிறது! இயங்குகிறது!

இயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றது.

எத்தனை கோடியோ; அத்தனை கோடி

ஆண்டுகளாக; அந்த “இயங்குதல்”

தொடர்கிறது - இடை இடையே

ஏதோ அதிர்வுகளால் என்னவோ; என்னென்னவோ

மாறி மாறி நடைபெறுகின்றன -

அதை நாம் பிறகுதான்

அறிந்து கொள்ள முடிகிறது-

முன்னாலே அறிந்து கொண்டாலும்

அதனைத் தடுத்திடும் வலிமை நமக்கு

வழங்கப்படவில்லை -

வழங்குவதற்கென்று யாரும்

இல்லாதபோது; எப்படி வழங்கப்படும்?

யார் வழங்குவார்கள்?

நான், நீ உட்பட - அதாவது நாம்,

கோடானுகோடி

ஆண்டுக்கு முன் வெடித்துச் சிதறிய

ஒரு கூடைக்குள் குஞ்சுகளாய் இருந்தோம், இருக்கிறோம்;

நமது கூடையைப் போல!

இதோ உவமையே

சொல்லுகிறேன் -

சில்லென்று மென் காற்று வீசும் கடற்கரையில்

காற்றுக் கொப்புளங்களைச் சிறுவர்கள்

ஊதி ஊதிப் பறக்க விடுகிறார்களே; அவைகளும்

வெடிக்கும் வரையில் பறக்கின்றனவே;

பலூன்களைப் போல!

அவற்றில் ஒன்றுதான் நாம் ஏறியிருக்கும் -

ஏறப் பட்டிருக்கும் - ஆகாயக் கூடை -

அந்தக் கூடையைக் காற்று அலைக்கழித்து;

கடல் நீர் மோதிக் குலைத்து, கடற்கோள் -

புயல், சூறாவளி என இயற்கையின் சண்ட மாருத

எதிர்ப்புகளை எல்லாம் சமாளித்து நிலைத்து

போக எஞ்சிய துண்டு துணுக்குகளை

எட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு தான்

தொங்குகிறோம் -

அந்தத் தொங்கலில் நம்மைத்

தற்காலிகமாகத் தாங்கிப்

பிடித்துக் கொண்டிருப்பதும்;

தாக்கித் தகர்த்துத்

கொண்டிருப்பதும்;

நம்மால் அறியப்பட்டுள்ள

இயற்கையேய்தான் -

அதன் படைப்பில்தான்

அன்றும் - இன்றும் - நாம்

உருவானோம் - நமது கூடுகள்; ஆம் -

கோடிக் குஞ்சுக் கூடுகள்;

குக்! குக்! குக்! என்ற

கோரஸ் ஒலியோடு கூடிய கூடுகள்!

அவற்றில் முதல் கூடு; குமரிக் கண்டமா?

ஆப்பிரிக்க நிலமா? வேறு ஏதாவது?

கண்டு பிடித்த காலம் எது? -

கற்காலமா? பொற்காலமா?

மனிதனே; அதாவது நானும் நீயுமே

தோன்றாத - நாம் தோன்றாத

காலத்தில் கற்காலமாவது பொற்காலமாவது?

நாம் தோன்றியதுதான் எப்படி? -

குஞ்சு, கோழியாயிற்று!

கோழி; முட்டையிட்டது!

முட்டையிலிருந்து குஞ்சு, வந்தது!

எது முதலில்? முட்டையா? கோழியா?

இதற்கான விளக்கம்;

முதல் பதிப்பு: ஜூன் 2006 — தமிழ்க்கனி பதிப்பகம் / பூம்புகார் பதிப்பகம், சென்னை