அண்ணா கவியரங்கம்
பகுதி 5 · 5 / 16
ஆடினாள் தமிழன்னை—
ஓடினாள் ஓடினாள்
ஒருவழியும் கிடைக்கவில்லை
புவியூர் விட்டுப் புகழூரில் வாழுகின்றான்
கவியூரின் பெருவேந்தன் குறளாசான்
ஆண்டு சென்று; அருமை மகனே
வேண்டு கோள் ஒன்று விடுத்தேன் என்றாள்
என்னம்மா என்றான் குறளோன்
தோண்டுகின்ற இடமெல்லாம்
தங்கம் வரும் தமிழகத்தில்
மீண்டும் நீ பிறந்திட வேண்டுமென்றாள்
‘தங்கம் எடுக்கவா?’ என்றான்
தமிழர் மனம் வாழ்வெல்லாம்
தங்கமாக ஆக்க என்றாள்
இன்றென்ன ஆயிற்றென்றான்
குன்றனைய மொழிக்கு ஆபத்தென்றாள்
சென்றடையக் குடில் இல்லை ஏழைக்கென்றால்
கடிதோச்சி மெல்ல எறியத் தெரியாமல்
கொன்றெறியும் கோல் ஓங்கிற்றென்றாள்;—அறிவில்
கன்றனையோர் வீணில் கதைக்கின்ற கதையும் சொன்னாள்
அழுத கண்ணைத் துடைத்தவாறு
அமுத மொழி வள்ளுவனும்
அம்மா நான் எங்கே பிறப்பதென்றான்
தொழுத மகன் உச்சி மோந்து—ஆல்
விழுதனைய கைகளாலே அணைத்துக் கொண்டு
உழுத வயல் நாற்றின்றிக் காயாது இனிமேலே
என மகிழும்
