அண்ணா கவியரங்கம்
பகுதி 14 · 14 / 16
நடந்ததங்கே—
இனி உலகில் வேலையில்லை என்று
துரைராஜ் (அண்ணா வேடம்)
விஷமருந்தி மாண்டு போவான்
அவன் மீது அவன் தோழன் சாம்பசிவம்
(அது நான் தான்)
அலறி வீழ்ந்து ஐந்தாறு நிமிடங்கள் கதறவேண்டும்
அன்றைக்கு எனக்கந்த
நாடகம் புதிதானதாலே;
மாண்டது வேடமென்று எண்ணாமல்
மறைந்தது அண்ணா என்ற நினைப்பாலே
(தவறான நினைப்பாலே)
உணர்ச்சி பாய்ந்து
உருண்டெழுந்தேன்—எழுதிய உரைநடையை
ஒப்புவித்து விட்டு உடன் எழுந்து நாடகத்தை
முடிக்காமலே
சொந்த வசனம் அரைமணி நேரம் பேசுகின்றேன்;
அண்ணாமேல் வீழ்ந்து வீழ்ந்து—
அப்பாடா—கடைசியிலே—திரையும் விட்டார்—
நானும் முடித்தேன்—
அய்யோடா என்றெழுந்தார் அண்ணா; தன்
தோளைப் பிடித்தவாறு—
என்ன என்றோம் எல்லோரும்;
இவன் அழுதழுது என் தோளில்
அமுக்கி விட்டான்—இதோ பார்
வீக்கம் வலி உயிர் போகுது என்றார்—
சிரித்துக்கொண்டே!
