உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கவிதைகள்

அணையா விளக்கு அண்ணா

பகுதி 10 · 10 / 13

என்று உறுதிபட நீ மொழிந்ததும் -

என் நெஞ்சில் நிலையாகி விட்டதால் தானே; அண்ணா -

நான் வளர்த்த “கடா” என் மார்பில் பாய்வதையும்

நன்றி மறந்து என் முதுகில் குத்துவதையும்

என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடிகிறது -

ஆனால்; கண்ணீரும் செந்நீரும் சிந்தி வளர்த்த கழகத்தை

எதிரிகட்குக் காட்டிக் கொடுக்கும் எட்டப்பர்களின் இழி செயலை

எப்படியண்ணா தாங்கிக் கொண்டு; உயிர் வாழ முடியும்?

அண்ணா; நீ இருக்குமிடம் தேடி யான் வரும் வரையில்

இரவலாக உன் இதயத்தைத் தந்திடண்ணா என்று

நான் கேட்ட போது

இந்தா தம்பி யென்று நீ தந்த இதயம்

“மறப்போம்; மன்னிப்போம்” எனும் அந்த

மணிவாசகத்தையே உச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும் -எப்போதும்!

துறப்போம் தூய லட்சியத்தை என்ற பேச்சுக்கு மட்டும்

இந்த இதயத்தில் என்றும் இடமில்லை என்பதை

உலகிற்கு உணர்த்திடுவோம்.

அன்று தமிழகத்தை வளப்படுத்தும் திட்டங்களுக்குப் போராடத்

தடந்தோள் உயர்த்துவதாகத் தமிழர்களை ஏமாற்றியவர்கள்; இன்று;

தாசானு தாசர்களாய் மாறிவிட்டார்

சேதுவே வேண்டாமென்கின்றார், செப்படி வித்தைக்காரர்!

சினம் கொள்ளல் தீதன்று; சேதுவும் அதனால் வரும் - தமிழ்

நிலச் செழிப்பும் தரை மட்டமாவதைத் தடுப்போர் கண்டு;

சிங்கத்தின் கூட்டமன்றோ; சிறு நரிகள் சூழ்ச்சிக்கா; தலை வணக்கம்!

பொங்குற்ற புலிகள் முன்னே புல்லியர்க்கா ஆர்ப்பாட்டம்?

எங்குற்றான் என் தமிழன்?

செங்குத்துத் தூணைப் போல் நிற்கின்றானா?