சிலப்பதிகாரம் — நாடகக் காப்பியம்
காட்சி 16 · 16 / 38
ஊகும் ...சொல்ல முடியாது....
முடியாதல்லவா...சரி; நான் போய் வருகிறேன்!....
[எழ முயல்கிறாள்]
மாதவி...
ம்...விடுங்கள் என்னை!...
[எழுகிறாள்]
[கோவலன் தும்முகிறான்]
நூறாண்டு வாழ்க!
[என்று பக்கத்தில் போய், சிறிது தொலைவில் அமர்ந்து முகத்தை மூடி அழுகிறாள்]
மாதவி...ஏன் அழுகிறாய்?
நீங்கள் தும்மினீர்கள்...
ஆமாம்...தும்மினேன்...நீ வாழ்த்தியும்...பிறகேன் அதை அழித்து....அழுகிறாய்?....
யாரையோ நினைப்பதால் தானே தும்மினீர்கள்?...என்னை விட வேறு யாரை நினைக்கிறீர்கள்?
அய்யோ...நான் யாரையும் நினைக்கவில்லை...மாதவி!...யாரையும் விட நான் உன்னைத்தான் அதிகமாக நேசிக்கிறேன்; காதலிக்கிறேன்!...
யாரையும் விட!...யார் யாரை விட? அல்லியை விடவா?... அடுத்த வீட்டுத் தாமரையை விடவா? சொல்லுங்கள்... யார் யாரைவிட அதிகமாக என்னைக் காதலிக்கிறீர்கள்?...
அடடா! இது என்ன வம்பு? பெண்களுக்கே இது மாதிரி நேரத்தில் இப்படித்தான் எதற்கெடுத்தாலும் கோபம் வருமோ என்னவோ?...
[வேறு பக்கம் போகிறாள். மாதவி, பின் சென்று]
இது மாதிரி நேரம் என்கிறீர்களே; எது மாதிரி நேரம்?...
அதுதான்; நடனமாடினால்...களைப்பு வருகிறதே; அதுமாதிரி நேரம்...
ஏன்...களைப்பு வருகிறது?...
ஓகோ...மறுபடியும் விட்ட இடத்துக்கே வந்துவிட்டாயா?...
நீங்கள் சொல்ல மாட்டீர்களே சரி!.
[போகிறாள்]
நில்! மாதவி!...மாதவி!...
என்ன!...மாதவியா?...
ஆமாம்...மா...தா...வி...தான்! இனிமேல்—நீ...மாதவிதான்!...மாதா...மாதா...நீ...மாதா...நான்...பிதா! அதனால்தான் உன்னால் அதிக நேரம் நடனமாட முடியவில்லை.
போங்கள்...
[வெட்கம்]
பார்த்தாயா...பார்த்தாயா!..அதனால் தான் சொல்லமாட்டேன் என்றேன்...
அத்தான்!....
மாதவி!....
[சோகக் குரல் கேட்கவே, திடுக்கிட்டுத் திரும்புதல்]
