உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 99 · 99 / 300

விளக்கு எப்போது ஒளியிழக்கும் என்று இருள் காத்துக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகிறார்.

இந்தக் கற்பனையை எந்த நிகழ்ச்சியுடன் ஒப்பிடுகிறார் என்று பார்க்கும் போதுதான், இலக்கியச் சுவையை முழுவதுமாக அனுபவிக்கும் மனநிறைவு ஏற்படுகிறது. விளக்கு எப்போது நிறுத்தப்படும்; நாம் உள்ளே நுழையலாம் என்று காத்துக் கிடக்கும் இருளைப்போலவே - இன்னொரு ஆளும் காத்துக் கிடக்கிற காட்சியை வள்ளுவர் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்.

அது யார் தெரியுமா? பெயர் பசலை! இருட்டுத்தான் விளக்கொளி மறைவதற்காகக் காத்திருக்கிறது; இந்தப் பசலை எதற்காகக் காத்திருக்கிறது? ஒரு பெண்ணின் மேனியிற் சென்று படர்வதற்காகக் காத்துக் கிடக்கிறதாம்! அதற்கு வழி என்ன?

தலைவியைத் தழுவிக் கொண்டிருக்கிறான் தலைவன்! மெழுகால் இரண்டு ஆண் பெண் உருவங்களைச் செய்து இரண்டையும் தழுவுவதுபோல் ஒட்டிக்காட்டி இடையே நெருப்புக் கனலையும் மூட்டிவிட்டால், எப்படி இரண்டு உருவங்களும் உருகி ஒன்றாகி இணைந்து கிடக்குமோ அவ்வாறு அந்தத் தலைவனும் தலைவியும் தழுவி மகிழ்ந்தனர். பசலை நிறமோ அந்தப் பைங்கிளியின்மீது படரத் துடிக்கிறது!

விளக்கு அணைந்தால்தானே இருள் நுழைய முடியும்! அதைப்போல்- தலைவன், தலைவியைத் தழுவுவதில் இடைவெளை ஏற்பட்டால் உடனடியாகப் பறந்தோடிச் சென்று பசலைநிறம் அந்தப் பாவையை ஆட்கொண்டுவிடும் ஆரத்தழுவி அகமகிழும் அந்தக் காதல் நிகழ்ச்சியில், தலைவி தனித்து விடப்பட்டால் போதும்; பசலை நிறம் அவள்மீது படர்ந்து விடுமாம்!

அதற்காகத்தான் விளக்கின் மறைவை எதிர்பார்க்கும் இருளைப்போல, தலைவியைத் தழுவுகின்ற தலைவன் எடுத்துக் கொள்கிற ஓய்வை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறதாம் பசலை! அந்த இன்ப அணைப்பில் சிறிது தொய்வு ஏற்பட்டாலும் பசலையின் படையெடுப்பு அந்தத் தலைவியின் உடலைத் தாக்கிவிடும்.

என்ன சிறப்பான கற்பனை! விளக்கின் மறைவுக்குக் காத்திருக்கும் இருள்-தழுவலின்போது ஏற்படும் ஒருகணச் சோர்வுக்காகக் காத்திருக்கும் பசலை-இரண்டையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டும் இனிமைக் குறள் இதோ!

“விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளேபோல் கொண்கன் முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு.”

அதிகாரம் - 119 - பசப்புறுபருவரல்; பாடல் - 1186

முயக்கம் - தழுவுதல்; அற்றம் - நீங்குதல்; பசப்பு - பசலை.

காலை அரும்பும்போதே கண் மலர்ந்த கட்டழகி. “வேலை மிக இருக்கிறதுதான் கழனியிலே, துயிலெழுவீர்!” எனத் தொட்டு, இதழ் மொட்டு அவன் முகத்தில் பதித்து, உழைப்பதற்கு அனுப்பி வைத்தாள். தோள்கொண்டு நீர்வையம் பெயர்த்தெடுத்துப் பொன்னை - மணியைத் தருகின்ற பாட்டாளி, வாள் கொண்ட வீரன் களம்புகும் வேகம்போல் வயல் புகுந்தான். வியர்வை தனைப் பாய்ச்சுவதற்கு முற்பட்டான். “உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் மற்றெல்லாம் தொழுதுண்டு பின் செல்பவர்” என்று தனக்குத்தானே பெருமையடித்துக்

கொண்டான். பல தொழில்களைச் செய்து சுழன்று கொண்டிருக்கும் இந்த உலகம் ஏர்த்தொழிலின் பின்னேதான் நடைபோடுகிறது. ஆகவே, எவ்வளவுதான் துன்புற்றாலும் உழவுத்தொழிலே உயர்வுடையது என ஆறுதல் பெற்றான், தன் காலில் தைத்த முள்ளை எடுத்தெறிந்துவிட்டு!

“சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம் அதனால் உழந்தும் உழவே தலை.”

என்று இசை முழக்கியவாறு, இடையிலே குழந்தையும் தலையிலே கூடையுமாக நடையழகு காட்டி அங்கு வந்தாள் அவன் ஆருயிர்த் துணைவி.

“வஞ்சீ! இன்றென்ன வயிற்றுக்கு?” என்றான்.