உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 98 · 98 / 300

“ஏன் முடியாது? என்னால் முடியும்” என்றான் முன்னால் முழங்கியவன்.

வள்ளுவர் அமைதியாகச் சொன்னார்: “யாரிடமாவது ஒரு பொன் நாணயமிருந்தால் இதோ எதிரேயுள்ள குளத்தில் வீசி எறியுங்கள்”

வள்ளுவர் சொன்னதைக் கேட்டு ஒருவர், தன்னிடமிருந்த பொன் நாணயத்தைக் குளத்தில் வீசி எறிந்தார்.

அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்து வள்ளுவர், “யாராவது ஒருவர் நீரில் மூழ்கி அந்த நாணயத்தைத் தேடி எடுத்து வரமுடியுமா?” எனக் கேட்டார். என்னால் முடியுமென ஓர் இளைஞன் நீரில் மூழ்கி நாணயத்தைத் தேடத் தொடங்கினான்.

குடிகாரனைத் திருத்த முடியுமென வீரம் பேசியவனைக் கூப்பிட்டு, “தம்பி! பொன் நாணயத்தைத் தேட நீரில் மூழ்கியிருக்கிற இளைஞன் இப்போது எந்தப் பகுதியில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது தெரியுமா?” என வினவினார்.

“தெரியாது” என விடை கிடைத்தது. “இதோ இந்த விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு நீயும் நீரில் மூழ்கித் தேடினால் அவனிருக்குமிடத்தைக் கண்டுபிடித்து விடலாமே” என்றார் வள்ளுவர். ஓர் அகல் விளக்கையும் அவன் கையில் தந்தார்.

அவன் ஏளனச் சிரிப்புடன் கூறினான்: “என்னய்யா வேடிக்கை. நீருக்குள் இருப்பவனைத் தேட விளக்கை எடுத்துக் கொண்டு போவதா? விளக்கு அணைந்து விடாதா?”

“அதைத்தான் தம்பி நானும் சொல்கிறேன். நீரில் மூழ்கியிருப்பவனைத் தீ விளக்குக் கொண்டு தேடுகிற முயற்சியைப் போன்றுதான், கள்ளுண்டு மயங்கிக் கிடப்பவனிடம் காரணங்களைச் சொல்லித் திருத்துகிற செயலுமாகும்” என வள்ளுவர் கூறிவிட்டு, அதற்கோர் குறளையும் மொழிந்தார்:

“களித்தானைக் காரணம் காட்டுதல் கீழ்நீர்க் குளித்தானைத் தீத்துரீஇ அற்று.”

அதிகாரம் - 93 - கள்ளுண்ணாமை; பாடல் - 929

களித்தான் - குடிகாரன் எனப் பொருள்படும்.

அழகிய விளக்கொன்று அந்த வீட்டுக்குள் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தது. அந்த விளக்கு எப்போது அணையும் என்று வீட்டுக்கு வெளியே ஓர் ஆள் காத்திருந்த காட்சியை நான் கண்டேன். யார் அந்த ஆள்? ஒளியிருக்கும்போது வீட்டுக்குள் நுழையத் தயங்குகிற ஆள்; ஒரு கள்வனாகத்தான் இருக்கவேண்டும்; அல்லது அந்த வீட்டிலிருக்கும் தன் இதயக்காதலியை அப்போதுதான் யாருமறியாமல் சென்று தொட்டுத் தழுவிக் களிக்கலாம் என ஏங்கித் தவிக்கும் கள்ளக் காதலனாக இருந்திடவேண்டும்.

ஆனால், நான் கண்ட ஆள் இந்த இருவகையினரும் இல்லை! கள்வனுமில்லை; கள்ளக் காதலனுமல்ல!

அப்படியானால், விளக்கு அணைவதை அத்துணைத் துடிப்போடு எதிர் பார்த்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வெளியே நிற்பதுதான் யார்?

பெயர் சொல்லட்டுமா? “இருள்” என்பதுதான் அந்தப் பெயர்!

விளக்கொளி, எப்போது மறையும்; வீட்டுக்குள் சென்று ஆதிக்கம் செலுத்தலாம் என்று இருள் காத்துக் கிடக்கிறது. விளக்கணைந்தால் இருள் சூழ்ந்துவிடும் என்பதைத்தான் வள்ளுவர் முற்றிலும் புதுமையான முறையில் எழுதி காட்டுகிறார்.