உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 100
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 100 · 100 / 300

“கஞ்சிதான்” என்றாள் கொஞ்சும் குரலில்!

“அய்யோ - இன்றைக்கும் கூழ்தானா? ஏழையின் நிலை என்றைக்கும் இதுதானா?”

-என வேதனை மொழியுதிர்த்து, வியர்வையைத் துடைத்தவாறு மரநிழலில் அமர்ந்தான். கலயத்தையும் அவளையும் மாறிமாறிப் பார்த்தான். ‘கூழ் குடிக்க வேண்டுமா?’ அவன் கண்கள் கலங்கின; அவளும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள், குளமாகிவிட்ட விழிகளை அவனுக்குக் காட்டக் கூடாதென்று!

என்னே விந்தை!

திடீரென அந்தக் கூழ் அமுதமாக மாறி விடுகிறது. கலயத்தை எடுக்கிறான்- மடமடவெனக் குடிக்கிறான். ‘அமுதம்! அமுதம்! அழகே! நீயும் குடி!’ என அவள் வாயிலும் கலயத்தைக் கவிழ்க்கிறான்.

கூழ் எப்படி அமுதமாயிற்று?

அவர்கள் பெற்ற அருமைச் செல்வம் தவழ்ந்தோடி வந்து, கஞ்சிக் கலயத்தில் தன் பிஞ்சுக் கரத்தைவிட்டுக் கலக்கி விடுகிறதாம். அதன் கை பட்டதும் கூழ் அமுதமாகி விடுகிறதாம். வள்ளுவர் அதனைக் கூறுகிறார்.

“அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள் சிறுகை அளாவிய கூழ்.”

கூழ் அமிழ்தமாகிறதா? அல்லது அதைக் கூறும் இந்தக் குறள் நமக்கு அமிழ்தமாகத் தோன்றுகிறதா?

ஆகா! நினைக்கவே இனிக்கிறது!- இந்தக் குறள்தான் அமிழ்தம்! தெவிட்டாத தேனமிழ்தம்!

அதிகாரம் - 104 - உழவு; பாடல் - 1031 அதிகாரம் - 7 - மக்கட்பேறு; பாடல் - 64

மாங்கனியும் பூங்குழலியும் இணைபிரியாத் தோழிகள். அடுத்த அடுத்த வீடுகளில் பிறந்து, ஆடைகட்டாப் பருவமுதல் கலந்து பழகி, ஒன்றாக உண்டு உறங்கி, ஒருயிர் ஈருடல் என உண்மை நட்புக் கொண்டு, ஊரார் புகழவும் உற்றார் வாழ்த்தவும் அகவை பதினாறுக் குறியவராயினர்.

பூங்குழலிக்கு அவளது பெற்றோர் எடுத்த முயற்சியின் காரணமாக மணவிழா நடைபெற்று முடிந்தது. வாய்த்த மணாளன் அன்பின் ஊற்றாக இருந்தமையால்,

பூங்குழலி, தனக்குக் கிடைத்த பேரினை எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்தாள். தன்னைப் போலவே மாங்கனியும் மணம்பெற்று நல்வாழ்வு பெற வேண்டுமென வாழ்த்திக் கொண்டிருந்தாள்.

மணவிழாவுக்குப் பிறகு, பூங்குழலியை அடிக்கடிச் சந்தித்து ஆடிப்பாடி மகிழ முடியாமல், மாங்கனி தவித்துக்கொண்டுதான் இருந்தாள். ஐந்தாறு திங்கள் கழிந்தன. மாங்கனிக்கும் மணநிகழ்ச்சி ஏற்பாடாயிற்று.

பூங்குழலியும் அவள் கணவனும் முன்னின்று மாங்கனியின் வாழ்வு மங்கலவிழாவைச் சீரோடும் சிறப்போடும் நடத்தி முடித்தனர். மாங்கனியின் கணவன், அவளை அழைத்துக் கொண்டு தன் ஊருக்குப் புறப்பட்டான்.