உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 41 · 41 / 300

தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவும் தீரா இடும்பை தரும்

என்ற குறள்வாக்கு என் அளவில் பலித்து விட்டது.”

இவ்வாறு கூறிக் கொண்டே மூத்தவர் உயிர் விட்டார்.

இளையவரின் கண்கள் நீர்வீழ்ச்சிகளாய்க் காட்சி அளித்தன.

ஒருவனை ஆராய்ந்து உணராமல் நம்பிக்கை வைப்பதும், ஆராய்ந்து உணர்ந்து நம்பியவனிடம் ஐயம் கொள்வதும் பெருந்துன்பத்தைக் கொடுக்கும்.

அதிகாரம் - 51 - தெரிந்து தெளிதல்; பாடல் - 510

Small printed monument/chariot motif centred below the Kural metadata.

Large colour illustration occupying the upper half of the page: a young woman in yellow dress seated by an opening, with two shadowed figures in the background.

கூடத்துப் பலகணியின் ஓரம் அமர்ந்திருந்தாள், கூன்பிறை நெற்றியும் கோவைப்பழ இதழும் கூர்வேல் விழியும் குங்கும ஒளியும்மிகு கன்னமுங் கொண்ட அந்தக் குமரி தமிழாள்.

வயது பதினாறு இருக்கும். இளமையின் செழிப்பு மலைமுகட்டில் கொடி கட்டிப் பறந்தது. பரந்த வான்வெளியை அவளது பார்வை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல வீசிக் கொண்டிருந்த காற்றில், அவளது பட்டாடை அசைந்து கொண்டிருந்தது.

தெருத் தாழ்வாரத்தில் அவள் தாய் சற்று உரக்கப் பேசுவது அவள் காதில் விழாமல் இல்லை. பத்து வயது மகனை அவள் கடிந்து கொண்டிருந்தாள். பலகணிப் பார்வைக்குத் தம்பிதான் அவன்.

“ஏண்டா மருதா! எங்கே போய் விளையாடிவிட்டு வருகிறாய்?”

“அடுத்த வீதியிலிருக்கும் என் தோழன் தேனப்பன் வீட்டுக்குப் போய் அவனோடு விளையாடினேன் அம்மா!”

“நானும் பார்க்கிறேன். நாள்தோறும் நீதான் அவன் வீட்டுக்கு நாய் மாதிரி ஓடுகிறாய்; அவனோடு விளையாடுகிறாய். என்றாவது ஒரு நாள் அவன் நம் வீட்டுக்கு வந்து உன்னோடு விளையாடியதுண்டா? உன்னை மதியாதவன் வீட்டுக்கு நீ போவானேன்? இனிமேல் போனால் பார்! நான் பிறகு சாதுவாக இருக்க மாட்டேன்!”

“சரியம்மா! இனிமேல் போகவில்லை!”

இந்த உரையாடல், தன் தாய்க்கும் தம்பிக்கும் நடந்ததில், அவள் ஏன் அவ்வளவு ஆழ்ந்த கவனம் செலுத்துகிறாள்? அடடா! அவள் முகத்தில் எத்தனை மாற்றங்கள்! ஓடினாள் பலகணியை விட்டு! கட்டில் மீது தன் உடலைப் போட்டாள். கண்ணீர் கொட்டியது; தம்பியிடம் தாய் சொன்னது, திரும்பத் திரும்ப வேதமாக ஒலித்தது.