குறளோவியம்
பகுதி 249 · 249 / 300
“அப்படியா? இதோ கூரிய பார்வையும் கொடிய தோற்றமுங்கொண்டு நிற்கிறாரே; இவர் யார்?”
“இவரா? வல்லமையிலும் சிறந்தவர்! வளத்திலும் பெரியவர்! அழகு குறைவே ஆயினும் அள்ள அள்ளக் குறையாத செல்வம் உடையவர்!”
“அம்மா! இவர்களில் யாரையும் நான் மணக்க விரும்பவில்லை! வளமுடையவர்! வல்லமையுடையவர்! அழகுடையவர்! அறிவுடையவர்! அதிகாரம் செலுத்தும் சிறப்பும் உடையவர்! இப்படி ஒவ்வொருவர் படங்களாக நீங்கள் என்னிடம் காட்டிடக் காத்திருக்கிறீர்கள்; இல்லையா?”
“ஆமாம் மகளே! இவர்களில் யாரை நீ உயர்ந்தவராகக் கருதுகிறாயோ அவரை மணந்திட நாங்கள் ஏற்பாடு செய்கிறோம்!”
“அம்மா! உயர்ந்தவரைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா?”
“ஆம் கண்ணே! எண்ணுவதையெல்லாம் உயர்வாகவே எண்ண வேண்டும் என்று வள்ளுவர்கூடக் குறள் பாடியிருக்கிறாரே - நீ படித்திருப்பாயே!”
“படித்திருக்கிறேன் அம்மா! ஆனால், உயர்வு என்பது உப்பரிகையிலே உலவிடும் அளவுக்குப் பெருமையும் - மாட மாளிகைகளில் வாழ்ந்திடும் அளவுக்குச் சிறப்பும் கொண்டது என்று இலக்கணம் வகுத்து விடாதீர்கள்! நான் இந்த உயர்வுகளை, “உயர்வுகள்” என்ற பட்டியலிலேயே இணைத்துப் பார்க்கவில்லை!”
“என்னம்மா சொல்லுகிறாய்? அழகின் திருவுருவமான உன்னை அடைந்திட எத்தனை பேர் தவம் இருக்கிறார்கள்! நீ இவர்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு யாரைத்தான் மணக்க விரும்புகிறாய்?”
“அம்மா! எண்ணுவதெல்லாம் உயர்வான எண்ணமாக இருக்க வேண்டுமல்லவா? அதன்படிச் சொல்லுகிறேன்; அன்னைத் தமிழ்மொழி காத்திடும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு, ஒரு கையை இழந்து - இன்னமும் சிறையில் பூட்டப் பட்டுக் கிடக்கிறாரே; ‘அரிமா’ என்னும் தியாகத் தமிழன்; அவருக்காகவே நான் காத்திருக்கிறேன்.”
“என்ன? அவனுக்கா? அந்தக் கையிழந்த சிறைப்பறவைக்கா? இதுதான் நீ மிக உயர்வாக எண்ணிய அழகோ? உன் எண்ணம் ஈடேறவே முடியாது; ஈடேறப் போவதுமில்லை!”
“தாயே! தயவு செய்து என்னை மன்னித்திடுக! வள்ளுவர் குறளின் அடுத்த அடியை மறந்துவிடலாமா? ‘எண்ணுவதெல்லாம் உயர்வைப்பற்றியே எண்ணவேண்டும்! அந்த உயர்வு கைகூடாவிட்டாலும் அவ்வாறு எண்ணுவதை விடக்கூடாது!’ என்று திட்டவட்டமாகக் கூறியிருக்கிறார்!”
தாய், கவலையே உருவாகக் கன்னத்தில் கைவைத்தவாறு உட்கார்ந்திருந்தாள். அந்தக் கன்னியோ, எழுந்து வந்து பலகணி வழியாகப் பரந்த விண்வெளியைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்.
“உள்ளுவ தெல்லாம் உயர்வுள்ளல் மற்றது தள்ளினும் தள்ளாமை நீர்த்து.”
அதிகாரம் - 60 - ஊக்கம் உடைமை; பாடல் - 596
“ஆடலரங்கில் அவள் தோன்றியதும் பார்வையாளர் முகங்கள் எல்லாம் ஒளிபெற்றுத் தகத்தகாயமாயின!
மலர்விழி அவள் பெயர்! மலர் என்றே அழைத்தனர்! விழிகள், மலர்கள்! மேனியோ மலர்க்கொடி! பிறந்தபொழுதே பெற்றோர் அவளது கண்ணழகைக் கண்டு, காரணப் பெயராகவே மலர்விழி எனச் சூட்டி மகிழ்ந்தனர் போலும்! அன்றைய ஆடலரங்கில் அவள் ஆட்டத்திற்குக் குழல் இசைப்போன் வரவில்லை. அதனால் அந்த வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. என் குழல் ஒலி அவளைக் கவர்ந்தது போலும்! முகபாவத்தின் மாறுதல்களில் மின்னிடும் முறுவல், என்னை நோக்கிச் சிலநொடிகள் நிலைத்து நின்று ஏதோ ஒரு பாராட்டுச் செய்தியைக் கூறுவது போல எனக்குத் தோன்றியது.
