குறளோவியம்
பகுதி 248 · 248 / 300
தான் மட்டும் உண்ணக்கூடாது - வந்த விருந்தினர்க்கும் அளித்துப் பகிர்ந்துண்ண வேண்டும் என்பதே விருந்தோம்பல் இலக்கணம் என்றாலும்கூட, வந்திருக்கும் விருந்தினரோ தமிழ் விருந்து படைப்பவராயிற்றே; அதனால் அதியமான் அந்த நெல்லிக்கனியை, தான் உண்டு நீண்டகாலம் வாழ்வதைவிட ஒளவை உண்டால் தமிழுக்குப் பயனுண்டு எனக் கருதி, அந்தக் கனியை ஒளவைக்கே வழங்கிவிடுகிறான்.
பகிர்ந்துண்ணும் விருந்தோம்பல் பண்புக்கே ஒருபடி மேலே சென்று, சங்க இலக்கியத்தில் அழியாத இடம் பெற்றுவிட்டான் அதியமான்! ஆம்; சாவாமருந்தென ஒளவைக்கு நெல்லிப்பழம் அளித்தவன், இலக்கியச் சாவாமருந்தால் என்றென்றும் உயிர் வாழ்கிறான்.
விருந்தோம்பல் சிறப்பினைக் கூறும் குறள் இதோ:
“விருந்து புறத்ததாத் தானுண்டல் சாவா மருந்தெனினும் வேண்டற்பாற் றன்று.”
அதிகாரம் - 9 - விருந்தோம்பல்; பாடல் - 82
“மலைவாழை அல்லவோ கல்வி நீ வாயார உண்ணுவாய் போ என் புதல்வி”
பாவேந்தர் என்றும் புரட்சிக் கவிஞர் என்றும் செந்தமிழ்ச் செல்வம் என்றும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் எழுச்சிப் புலவன் என்றும் ஏற்றிப் போற்றிடும் பாரதிதாசனின் தென்றல் நடைத் தீஞ்சுவைக் கவிதை பாடிக் கல்விக்கூடத்திற்குத் தன் மகளை அனுப்பிவைத்தாள் அன்னை!
“தலைவாரிப் பூச்சூடி உன்னை பாடசாலைக்குப் போ என்று சொன்னாள் உன் அன்னை”
தாய்மொழி கேட்டுத் தாய்மொழித் திறன்பெற மகளும் சென்றாள், ஊக்கமுடன் பயின்றாள்; உலகத்து அறிவுக் கருவூலங்களையெல்லாம் அவள் நெஞ்சத்துப் பேழையில் அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டாள்.
இளந்தளிராய் - குளிர் பிறையாய் - இனியவளும் வளர்ந்தாள்! இதழ்கள் செங்கனிகளாயின! பொன்னுருக்கில் தோய்த்தெடுத்த சிலைதான் மேனி! அவளைக்
காணும் ஆடவர் கண்ணின் இமைகள், மீண்டும் மூடிக்கொள்ள மறுத்தே விட்டன! போற்றிப் புகழத் திறந்த வாய்கள், திறந்தே இருந்தன! கருவண்டு சுழன்று சுழன்று நடனமாடும் வெள்ளியம்பலந்தான், அவள் விழிகள்! அந்தத் தாமரையை ஈன்றெடுத்த அவள் தாய், ஒரு நாள் அந்தத் தங்க மகளை அருகழைத்து அமரவைத்து, அவள் எதிர்கால வாழ்வுக்கான தேர்வு ஒன்றை நடத்தினாள்.
“என்னருமை மகளே! உனக்குத் திருமண விழா நடத்திப் பார்க்க நானும் உன் தந்தையும் முடிவு செய்துள்ளோம். உன் அழகிற்கு அடிமையாக எத்தனையோ செல்வந்தர் வீட்டுப்பிள்ளைகள் தூது விட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர்! அரசு வம்சத்து இளவல்கள் பலரும் ஆள் அனுப்புகின்றனர்! உன் விருப்பம் தெரியாமல் நாங்கள் ஒப்புதல் அளிக்க இயலுமா? இதோ பார்; அவர்களின் உருவ ஓவியங்கள்!”
அந்த மாணிக்கவல்லியை மணக்க விழைந்த ஆடவர்களின் உருவங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அவள் முன் வைத்தாள்.
“அம்மா! தலையில் வைரமுடியும் கழுத்தில் முத்தாரமும் அணிந்து காணப்படும் இவர் யாரம்மா?”
“ஓ! என் மகளே! நீ எடுத்த எடுப்பிலேயே உயர்வாகத்தான் எண்ணுகிறாய்! இவர்தான் இளவரசர் இளநாகர்! ஏழு ஊர்களுக்கும் எட்டு மலைகளுக்கும் உரிமையுடையவர்!”
