உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 247
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 247 · 247 / 300

பதவியின் மீதுள்ள விடாப்பற்றின் காரணமாக ஊரார் பழிப்புக்கும் உலகத்தார் இகழ்ச்சிக்கும் நாணமடையாமல், சிலர் மானமிழந்து மதிகெட்டு அலைகின்றனர்.

இப்படித் தன்னலம் கருதி மானத்தை இழப்போரைக் கண்டிக்கிற வள்ளுவர்; தன் இனமக்களின் உயர்வுக்காக மானமெனும் விலைமதிப்பிலாப் பொருளையும் இழக்கலாம் என்று ஒப்புதல் வழங்குகிறார் என்றால் - இன முன்னேற்றத்தை முன் நிறுத்தித் தன்னைப் பின்னால் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டுமென்றுதானே அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

குடி செய்வார் - அதாவது தனது இனமக்களின் உயர்வுக்கான செயல்களில் ஈடுபடுவோர் - காலம் நேரம் பார்த்துக்கொண்டு அந்தச் செயலில் இறங்கிடத் தேவையில்லை! “குடி செய்வார்க்கு இல்லை பருவம்” என்கிறார். பருவம் என்பது உரிய காலத்தை மட்டும் குறிப்பிடுவதாகக் கருதாமல், இனமக்களின் உயர்வுக்காகப் பாடுபடுகிறவர்களுக்கு இளமைப்பருவமா - முதுமைப்பருவமா என்ற கேள்விக்கே கூட இடமில்லையென்று பொருள் கொள்ளலாம் அல்லவா!

இன உயர்வைக் கருதி உழைத்திடுவோர், சோம்பல் கொண்டு அயர்ந்து விட்டாலும் - தம்மீது பகைவர்கள் வீசிடும் இழிசொற்கள், பழிமொழிகள் ஆகியவற்றால் தமது மானத்திற்கு ஊறு வந்துவிட்டதே என்று கவலைப்பட்டாலும் அவர்களது குறிக்கோளான இன உயர்வை ஏற்படுத்திட இயலாமற் போய்விடும் என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறது குறள்!

உயிரினும் உயர்ந்தது மானம் எனக் குறிப்பிட்டவர்; அந்த மானத்தைப் பற்றிக்கூடக் கவலை கொள்ளாமல் இன உயர்வுக்கு உழைத்திடவேண்டும், இல்லையேல் இன முன்னேற்றம் கெட்டொழியும் எனக் கூறுகிறார்.

“குடிசெய்வார்க்கு இல்லை பருவம் மடிசெய்து மானம் கருதக் கெடும்.”

அதிகாரம் - 103 - குடி செயல் வகை; பாடல் - 1028

மடி = சோம்பல்

அன்று தகடூரை ஆண்டுவந்த அதியமான் நெடுமானஞ்சி, வாள் தூக்கி வையம் கலக்கும் மாவீரன்! ஈட்டியொன்று முகத்தில் பாய்ந்திடத் துள்ளிவரக் கண்டபோதும் இமை கொட்டாத துணிவு மிக்கோன்! போர்க்களம் அவன் தவழ்ந்து விளையாடிய தாழ்வாரம்! வேலும் கணைகளும் அவன் பிள்ளைப் பருவத்து விளையாட்டுக் கருவிகள்! விழுப்புண்களை மார்பில் புரளும் முத்தார மாகக் கருதும் வீரத்திருவினன்! புறமுதுகிடுவதை இழுக்கென்று எண்ணிடும் புறநானூற்று இலக்கியம் கண்ட தமிழ் இனத்தின் வெற்றிச் சுடர் விளக்கு!

போர் ஆர்வம் கொண்ட அந்தத் தமிழ்ச்சியம்; அவ்வாறே தனை வளர்த்த மொழியின் மீதும் பேரார்வம் கொண்டவன்! அவனைக் குறித்து புறப்பாடல் வழங்கிய ஒளவை, பின்வருமாறு கூறிப் புகழ்கிறாள்.

“வலம்படு வாய்வாள் ஏந்தி, ஒன்னார் களம்படக் கடந்த கழல் தொடித் தடக்கை ஆர் கலி நறவின் அதியர் கோமான்.”

பாராட்டு அத்துடன் நிற்கவில்லை! மேலும் கூறுகிறாள் ஒளவை:

“சிறியிலை நெல்லித் தீம் கனிகுறியாது! ஆதல் நின் அகத்து அடக்கி சாதல் நீங்க எமக்கு ஈத்தனையே!”

அதாவது, மிக நீண்ட ஆயுள் பெற்று வாழக்கூடிய வலிமையைத் தரவல்ல அரிய நெல்லிக்கனியொன்று, தகடூர்த்தரணியாளும் அதியமான் நெடுமானஞ்சிக்குக் கிடைக்கிறது. சாவைத் தடுக்கக்கூடிய அருமருந்தாம் அந்த நெல்லிக்கனியை அவன் உண்பதற்கு முனைந்தபோது, வெளிப்புறத்தில் விருந்தொன்று வந்திருப்பதாகச் செய்தி கிடைக்கிறது. யார் அந்த விருந்தினர்? ஒளவைதான்!

அப்போது அதியமானின் பரந்து விரிந்த உள்ளம் பேசுகிறது! என்ன பேசுகிறது?

“விருந்தினராக வந்தவரை வெளியே விட்டுவிட்டு, சாகாத மருந்தாக இருந்தபோதிலும் அதனைத் தான் மட்டுமே உண்பது விரும்பத்தக்கதல்ல!”