உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 250
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 250 · 250 / 300

தாளம் தவறாது - எள் முனையளவும் தடுமாறாது - சதங்கையொலித்து ஆடிடும் அந்தப் பாதங்கள் முதல், பால் நிலா முகத்தில் விளைந்திடும் மாற்றப் பொலிவுகள் வரையில் என்னைச் சுண்டியிழுத்துக்கொண்டேயிருந்தன. கலையார்வத்துடன் - உளத்தூய்மையுடன், அந்த அழகியின் அற்புதக் கூத்தினை மெய்ம்மறந்து சுவைத்தேன். வேறெந்த விபரீத எண்ணங்களும் என் உள்ளத்துக் கழனியில் முளைத்திடவில்லை.

அவளும் அப்படித்தான் என் இசைத்திரளில் வயப்பட்டிருக்கக்கூடும்! ஆமாம்; அப்படித்தான்! நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நாங்கள் சந்தித்து, என்னை அவளுக்கும் - அவளை எனக்கும் ஒப்படைத்துக்கொண்டு, புன்னைமரத்து நிழலிலே தழுவிப் புரண்டபோது அவள் அதைத்தான் சொன்னாள்! என்ன சொன்னாள்?

‘அன்று ஆடலரங்கிலும் சரி; அதற்குப்பிறகு ஓரிரு முறை உங்களைச் சந்தித்தபோதும் சரி - காதல் எனும் ஓர் உணர்வு என் நெஞ்சில் நிழலாடக்கூட இல்லை! ஆனால், இந்த ஊரார் என்னைத் தவறாகக் கருதி என் கலையுள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் - பலர் அறிய ‘அலர்’ தூற்றி - எனக்கும் உங்களுக்கும் காதல் முகிழ்த்து முற்றிவிட்டது எனப் பேசத் தொடங்கினர்! அந்தப் பேச்சே, எனக்கு இப்படியொரு உணர்வை உருவாக்கிவிட்டது!’

இதை மலர்விழியாள் சொன்னதும் நானளித்த பதில் என்ன தெரியுமா?

‘என் செய்தியும் அப்படித்தான் செந்தேனே! நறுந்தமிழே! உன் ஆடற் கலைக்கே அடிமையானேன்! ஆனால், இந்த ஊர் நம் இருவரைப்பற்றியும் கட்டிவிட்ட கதைகள், தட்டிவிட்ட குதிரைகளைப்போலப் பல திக்கும் பறவி ஓடிவிட்ட பிறகு, இனியென்ன பயமென்று நானும் துணிந்துவிட்டேன்! தங்களையுமறியாமல் நமக்கு உதவி செய்து நம்மைச் சேர்த்துவைத்த இந்த ஊராரை வாழ்த்துவோம்’ என்றேன்.

இருவரும் சேர்ந்து வாழ்த்தினோம்! எங்களைப் புன்னைமரத்துக் கிளைகளில் இருந்த பறவைகள் வாழ்த்தின!”

“மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியாது அலரெமக்கு ஈந்ததிவ் வூர்.”

அதிகாரம் - 115 - அலர் அறிவுறுத்தல்; பாடல் - 1142

அலர் = பலர் அறிதல்

பூங்குன்றன், செல்வக்குடியில் பிறந்தவன். அவனுக்கு உற்றார் உறவினர் நண்பர்கள் நிறைய உண்டு. அனைவருமே அவனிடம் இனிமையாகப் பழகுவார்கள். பழகுதற்குக் கேட்கவா வேண்டும்!

தங்க நாணயங்கள் நிறைந்த பேழைகளைத் தாழ்வாரத்திலேயே அடுக்கி வைத்திருக்கக்கூடிய அளவற்ற செல்வத்திற்கு உடைமையானாயிற்றே!

அவர்களின் கருத்துக்களையே, அவன், அறிவார்ந்த ஆன்றோர்களின் பொன் மொழிகளாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்து வந்தான்.

அவனது ஒவ்வோர் அசைவையும் போற்றியும் புகழ்ந்தும் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தோர் அவன் இதயத்தைக் குளிர வைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இவ்வாறே ஆண்டுகள் பல உருண்டன. ஒரு நாள் அந்த ஊரையடுத்த சிற்றார் ஒன்றில், பற்றற்று வாழ்கின்ற துறவியாரின் குடிலுக்குள் அவரது மாணவன் ஓடோடி வந்து, பூங்குன்றன், துறவியாரைக் காண வந்திருப்பதாகச் சொன்னான். அழைத்து வருமாறு துறவியார் கூறினார்.

உள்ளே வந்த பூங்குன்றனைக் கண்டு துறவி வியப்புற்றார். “நான் காண்பது பொன் கலசம் வைத்து வீடு கட்டி வாழ்ந்த பூங்குன்றனைத்தானா?” என்று அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார். அந்த அளவுக்கு ஏழ்மைக்கோலத்தில் இருந்தான் பூங்குன்றன்.

“என் நிலையை காண்டார்களா?”