உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 240
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 240 · 240 / 300

அவர்களை நினைக்க நினைக்க அவனுக்குச் சிரிப்பாக வந்தது! இன்பத்தை மட்டுமே சுவைக்கக் கற்றவர்கள், துன்பத்தைத் தொடவும் அஞ்சுகிறார்கள் என்றால் - இவர்களென்றைக்குமே யாருக்கும் உற்றவர்களல்லர் என்று அவனது உதடுகளும் முணுமுணுத்தன!

இயற்கையின் சீற்றத்தால் ஏற்பட்ட வேதனையைவிட - இருக்கும்போது இனித்துக் கிடந்தவர்கள், இன்னல் வந்துற்றபோது முகம் சுளித்து விலகிவிட்ட வேதனைதான் அவனை மிகவும் வாட்டியது!

இருப்பினும் தனது கடமையை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றி, அந்தக் குழந்தையைப் பாதுகாத்துவிட்டோம் என்ற மகிழ்ச்சியைப் பெறுவதற்காக, அவன் இயற்கையின் தாக்குதலை எதிர்த்து வீரநடை போட்டான்; இறுதியில் வெற்றியும் பெற்றான்.

அந்தக் கடமை வீரனைப் பார்த்துத்தான், வள்ளுவர் இவ்வாறு பாராட்டுகிறார்:

“உரிய கடமையைச் செய்வதில் சோர்வு காணாமல் எவனொருவன் முயற்சி மேற்கொள்கிறானோ; அந்தப் பெருமைக்கு மேலாகப் பிறிதொரு பெருமையில்லை.”

அதற்கு இது குறள்:-

“கருமம் செயஒருவன் கைதூவேன் என்னும் பெருமையின் பீடுடையது இல்.”

அதிகாரம் - 103 - குடி செயல்வகை; பாடல் - 1021

கைதூவேன் = சோர்வடைய மாட்டேன்.

“உடையரென்பது ஊக்கம்” என்கிறார் வள்ளுவர்!

பார்வைக்கு எட்டியமட்டும் பரந்து கிடக்கும் நிலபுலங்கள் - தோட்டம் துறவு -

உச்சி வானத்தை முத்தமிடத் துடிப்பதுபோல் கலசம் வைத்துக் கட்டிய கோபுரம் போன்ற மாளிகை-

களஞ்சியத்தில் நெல்மணிகளுக்குப் பதிலாகப் பொற்காசுக் குவியல்கள்-

தங்கத் தகடு பொருத்திய சுவர்களில் எல்லாம் வண்ண வண்ணமாய்க் கண் சிமிட்டும் வைரங்கள் - முத்துக்கள் - பிற இரத்தினங்கள் -

வெள்ளிக் கம்பிகள் இணைத்த பலகணி வழியே சந்தனம், சவ்வாது, புனுகு முதலிய மணங்களைச் சுமந்து வீசுகின்ற தென்றல்-

அந்தத் தென்றலின் குறும்பால் அடிக்கடி நடமிடும் ஆரணங்கின் மேலாடை-