உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 190
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 190 · 190 / 300

புகழேந்தியின் இந்தப் பதில் கேட்டு புலவர் பெருமக்கள் மகிழ்ந்தனராம்! மலர்த்தேன் உண்ட மயக்கத்தில் வண்டினமே அந்தப் பாடுபடும்போது, காதல் தேனுண்ட ஆடவர் எப்பாடு படுவர் - எப்படியெல்லாம் முன்னுக்குப் பின்னாகக் காம மயக்கத்தில் பேசிடுவர் - என்பதை வள்ளுவர், சில குறட்பாக்கள் வழியாகக் காட்டுகிறார்.

இளங்காளை - இன்ப அருவியில் நனைந்து, நனைத்தவளை நினைந்து மகிழ்பவன் - அனிச்சப்பூவைக் காண்கிறான். அந்தப் பூவின் மென்மையைப் புகழ்ந்து வாழ்த்துகிறான். உடனே அவனுக்கு அனிச்சமலரை அவனது காதலியுடன் ஒப்பிட்டுத் தோன்றுகிறது. “நீ மென்மையாக இருக்கிறாய்! வாழ்க! ஆனால், என் காதலி உன்னைவிட மென்மையானவள்” என்று கூறுகிறான்.

“நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும் மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்”

இப்படி அவன் அனிச்சமலர் நோக்கித் தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது, அவன் காதலி எதிரே வருகிறாள். வந்தவளின் விழிகள், அவன் மீது பாய்கின்றன. இளநகை புரிகிறாள். அருகே நெருங்குகிறாள். அவள் தோளைப் பற்றுகிறான். தழுவுகிறான்.

தழுவும்போது சொல்கிறான்: தளிரே உன் மேனியென்று! தோளைப் பற்றும் போது, இள மூங்கில் எழிலுடையாள் என வர்ணிக்கிறான்! புன்னகை கண்டு பூரித்து, முத்துக்களே பற்கள் என்கிறான்! நெருக்கம் அதிகமாகிறபோது, இனிய நறுமணம் கமழும் ஏந்திழை எனப் பாராட்டுகிறான்! தன்னைக் கவர்ந்திழுக்கும் மை உண்ட அந்தக் கண், வேல் போன்றது என வியப்புத் தெரிவிக்கிறான்!

அனிச்சமலரைவிட மென்மையானவள் என அவனால் புகழப்பெற்ற அந்தக் காதலி, இப்போது அவன் கற்பனையில், வேல் தாங்கிய விழியினளாகத் தோன்றுகிற விந்தைதான் என்ன?

“முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம் வேலுண்கண் வேய்த்தோள் அவட்கு”

மதுவுண்ட வண்டுக்கு மல்லிகைச் சங்கின் முன்பின் தெரியாமற் போனது போலவே, காதல் போதையில் சிக்குண்ட காதலனுக்கும் அனிச்சத்தைவிட மென்மையானவள் என்று சொன்ன காதலியை, வேல் விழிகொண்டவள் எனக் கூறுகிறோமேயென்ற முரண்பாடு தெரியாமற் போய்விட்டது போலும்!

அதிகாரம் - 112 - நலம்புனைந்துரைத்தல்; பாடல்கள் - 1111, 1113

முறி = தளிர் முறுவல் = பற்கள் முத்தம் = முத்து வெறிநாற்றம் = நன்மணம் வேய் = மூங்கில்

மக்கள் ஏமாந்த காலத்தில் ஏற்றங்கொண்ட ஒருவன், நாட்டாண்ட மன்னனுக்கு மாசு கற்பித்து, மக்களையும் தன்வயப்படுத்திக் கொண்டு, திடீரெனத் தாக்குதல் நடத்தி நாட்டையும் தன் ஆளுகையின் கீழ் கொண்டுவருகிறான். போரில் விழுப்புண் பெற்ற பழைய மன்னன், பகைவனின் காலடியில் வீழ்ந்து விட்ட தனது நாட்டை மீட்டே தீருவேன் எனச் சூளுரைத்து, மலைக்கோட்டை யொன்றில் வாழ்ந்து வருகிறான்.

பகைவனோ, தன் ஆளுகையின்கீழ் வந்த நாட்டு மக்களுக்கு நலம் விளைக்கும் திட்டங்கள் எதுவும் வகுப்பது பற்றி அக்கறை கொள்ளாது மட்டுமல்ல; நலிவு தரும் செயல்கள் பலவற்றைச் செய்து வருகிறான். பகைவனின் சிந்தனை முழுவதும் பழைய மன்னன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிற மலைக்கோட்டையையும் கைப்பற்றி, அந்த மன்னனையும் அவனைச் சார்ந்த உறுதிமிக்கப் படை வீரர்களையும் உருத்தெரியாமல் அழித்துவிட வேண்டும் என்பதுதான்.

புதிய மன்னன் ஆட்சி, காட்டாட்சியாக இருப்பதை உணர்ந்து மக்கள் பதைத்தனர். புதியவனின் படைத்தளபதிகள், நாள்தோறும் நாட்டில் நடத்திடும் அட்டூழியங்களுக்கு அளவே இல்லாமற்போயின. அவனை நத்திக்கிடப்போர் சிலர் தவிர, அறிவுத் தெளிவு படைத்தோர் அனைவருமே புதியவனின் போலித்தனத்தைப் புரிந்து கொண்டனர். தெளிவற்ற மக்கள் பகுதியினரையும் தனக்குத் தெண்டனிட்டு வாழ்வோரையும் பயன்படுத்திக் கொண்டு, கருவூலத்து நிதியனைத்தையும் படைக்கலன்களையும் படை வீரர்களையும் பெருக்கிடவே செலவிட்டுத் தொடர்கிறான் புதிய மன்னன்.

மலைக்கோட்டையிலிருந்த மன்னனிடம், அவனைச் சுற்றியிருந்த தளபதிகளும் வீரர்களும் முறையிட்டனர். “நமது நாடு காடாகிறதே வேந்தே! நாட்டையும் மக்களையும் காத்திட நமது உயிர் குறித்துக் கவலைப்படாமல், இப்போதே புதிய மன்னனின் கோட்டையின்மீது போர் தொடுத்திடுவோம். ஆணையிடுக!”

என்று கூறினர். மன்னன், புன்னகை புரிந்தவாறு அவர்களுக்கு விளக்கமளித்தான்.

“உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறவனா நான்? என் உயிரோ உங்கள் உயிரோ போர்க்களத்தில் இழக்கப்பட்ட பிறகும்கூட நாட்டுமக்களின் நலிவு தொலைய வில்லையென்றாலோ - அந்த நரிக்குணம் கொண்டவனே தொடர்ந்து நாட்டை நாசமாக்கிக் கொண்டிருப்பான் என்றாலோ - அதனால் என்ன பயன் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்த்திடுங்கள்! என் அன்புக்குரிய வீரர்களே! போர் மீண்டும் மூளத் தான் போகிறது. பகைவனைக் களத்தில் சந்திக்கத்தான் போகிறோம். அதற்கிடையே வள்ளுவர் கூறியுள்ள நான்கு வகை வலிமைகளையும் ஆராய்ந்து, அதன் பிறகே களத்தில் இறங்க வேண்டும்.”

ஒரு தளபதி, பணிவாகக் கேட்டான்: