குறளோவியம்
பகுதி 183 · 183 / 300
அப்படியொன்றும் நிகழவில்லை! காளை மாடுகளை வண்டியில் பூட்டி ஓட்டுகிற வண்டிக்காரன் பதவி அவனுக்கு வழங்கப்பட்டது. சேவலுக்கு மகிழ்ச்சி தாங்கவில்லை.
பெட்டி வண்டியில் மாடுகளைக் கட்டி, முன்னே அமர்ந்து அவற்றை ஓட்டிச் செல்லுகையில் அவன் தனக்குக் கிடைத்த பதவி உயர்வாகக் கருதிப் பெருமை கொண்டான்!
அவன் கால்களால் மாடுகளை உதைத்து ஓட்டுவான்! கைகளால் தட்டி ஓட்டுவான்! மேலும் வேகமாகப் போகவேண்டுமென்றால், காளைகளின் வாலை முறுக்கு வான்! ஓடி ஓடிக் காளைகள் அயர்ந்துபோய், சற்று வேகத்தைக் குறைத்திடுமானால், சேவலுக்குப் பொல்லாத கோபம் வந்துவிடும்! கையில் உள்ள சவுக்கால் ஆத்திரம் தீர அடிப்பான். தார்க்குச்சியால் காளைகளின் முதுகெல்லாம் குத்துவான்! அவற்றின் முதுகில் குருதி கொப்பளிக்கும், அதைச் சுவைக்க ஈக்கள் மொய்க்கும்.
அவன் அடிமையாக இருந்து அடிபட்டான். இப்போது அவனுக்கு இரண்டு அடிமைகள் கிடைத்துவிட்டன.
ஒருநாள் இரவு அவன் தூங்கிடும்போது கனவில் அந்தக் காளைகள் வந்தன. இரண்டும் அவனிடம் பேசுவதுபோல் தெரிந்தது. சேவல், காளைகள் பேச்சை உற்றுக் கேட்டான்; கனவில்தான்!
“அய்யா வண்டிக்காரரே! உமது உடலெல்லாம் இருக்கிற வடுக்கள், நீர் வண்டியிழுத்தபோது வாங்கிய அடிகளின் அடையாளம்தானே! அப்போது உமக்கு எப்படி வலித்திருக்கும்? நீர் எங்களை இப்போது அடித்துக் குத்தி வால்களை முறுக்கிடும்போது எங்களுக்கும் அப்படித்தானே வலிக்கும்?”
காளைகளின் இந்தக் கேள்வி காதில் விழுந்ததுதான் தாமதம்; சேவல் கனவு கலைந்து விழித்துக் கொண்டான். இனிமேல் அந்தக் காளைகளை அடிப்பதில்லை என்று உறுதி செய்துகொண்டு தொழுவத்திற்குச் சென்றான். அவற்றின்மீது மொய்த்துக்கொண்டிருந்த ஈக்களை விரட்டிவிட்டு, அன்புடன் அந்தக் காளைகளைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.
“தன்னுயிர்க்குத் துன்பம் தரக்கூடியவை, எவையென்று உணர்ந்த ஒருவன்; மற்ற உயிர்களுக்கு அந்தத் துன்பங்களைச் செய்வது என்ன காரணத்தாலோ?”
என்றுதான் வள்ளுவர் வேதனையோடு கேட்கிறார்:
“தன்னுயிர்க்கு இன்னாமை தானறிவான் என்கொலோ மன்னுயிர்க்கு இன்னா செயல்”
அதிகாரம் - 32 - இன்னா செய்யாமை; பாடல் - 318
“சிலை வேற்கணை கொலைவேலென விரிமார்பினில் நடுவே தொளை செய்வது கண்டிவை இன்னமே - என்ன செய்தேனோ நான்பழி முன்னமே?”
அண்ணாமலை ரெட்டியார் எழுதிய காவடிச்சிந்துப் பாடலைப் பயன்படுத்தி, அவனது நெஞ்சுறுதியெனும் முற்றுகையை உடைத்து வெற்றி காண முனைந்தான் அவன். மன்மதனின் அம்பு, கொலைபுரியும் வேலைப்போல் அவனது மார்பில் பாய்ந்து துளைக்கிறதாம். அதைக் கண்டு உன் மனம் இரங்கவில்லையா என்று கேட்டான். அவள் அசைவதாக இல்லை! தன் உள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அவனை நெருங்காமலும் - அதைப் போல அவனை நெருங்கவிடாமலும் - அவளிருந்தாள்.
பள்ளிப் பிள்ளைகளுக்குத் தமிழ்ப்பாடம் சொல்லித் தருபவள், அந்தக் கிள்ளை. அவன் அந்த ஊர் பண்ணையார் வீட்டிலே கணக்கப்பிள்ளை! வீதியோரம் - ஆற்றோரம் - கோயில் சுவரோரம் - விழிகள் நான்கும் மோதி, ஏற்கனவே காயமுற்றிருந்தன. எனினும் அவள் எளிதில் வாய்ப்பளவில்லை! அவனும் விடுவதாக இல்லை! வரமாட்டானா? வந்து, வேண்டும் வரம் தரமாட்டானா? இப்படி அவள் பெருமூச்சால் வான் பார்த்துப் பேசுவது உண்டு! ஆனால், அருகே அவன் வந்துவிட்டால் சுடுநெருப்பாய்த் தோன்றிடுவாள்.
அன்று கல்விக்கூடம் முடிந்து - சிட்டுக்களும் புறாக்களும் பறப்பதுபோல் பிள்ளைகள் வீடு நோக்கி ஓடினர். பள்ளியில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களும் இல்லம் நோக்கி நடந்தனர். அவளும் தெருவில் போய்க் கொண்டிருந்தாள். பண்ணையார் வீட்டுப் பணிமுடிந்து அவனும் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.
அவன் வரவேண்டுமெனத் துடிக்கிறது நெஞ்சம்! ஆனால், நடையோ அவன் வருவதை விரும்பாததுபோல் நடிக்கிறது!
