உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 154
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 154 · 154 / 300

என்றவாறு அவளருகே வந்தான் அவன்.

அழகரசி, தங்களை யாரும் பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டாள். நீரில் மிதக்கும் தாமரை மலர்போன்ற அவள் முகத்தையே அவன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பின்னர் அவளை வியப்போடு கேட்டான்:

“அழகரசி! என் உடலுக்கு வந்த காய்ச்சல் நோயைத் தீர்க்க வேறு பொருள்களே மருந்தாக இருந்தன! ஆனால், நீ என் உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திய காதல் நோய்க்கு நீயே அல்லவா மருந்தாக இருக்கின்றாய்! இந்த வேடிக்கையைக் கவனித்தாயா?”

என்று புன்னகை மின்னிடக் கேட்டான்.

“அத்தான்! இதுபற்றி நீங்கள் படித்த குறளில் ஏதாவது இருக்குமே!”

“நிச்சயமாக இருக்கிறது! நான் காய்ச்சலால் வருந்தியபோது அந்தக் குறளைத்தான் படித்துச் சுவைத்தேன்.”

“என்ன குறளத்தான் அது?”

அவன் சொன்ன குறள் இதுதான்:

“பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை தன்நோய்க்குத் தானே மருந்து”

அதிகாரம் - 111 - புணர்ச்சி மகிழ்தல்; பாடல் - 1102

பிறமன் = வேறு பொருள்கள்

அணியிழை = அணிகலன் பூண்ட அழகி

‘மனோன்மணியம்’ நூலில் சில கதாபாத்திரங்களைக் காணுகிறோம். பாண்டியநாட்டு மன்னன் ஜீவகன் - எல்லோரையும் எளிதில் நம்பிவிடும் இயல்பினன். அவனுக்கு ஓர் அமைச்சன். பெயர் குடிலன்! குடிகெடுக்கும் குணம் படைத்தவன். அவனிடம் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டு, அவன் சொற்படியெல்லாம் பாண்டிய மன்னன் கேட்கிறான்.

அதன் விளைவாகப் பாண்டிய நாட்டுக்கும் சேர நாட்டுக்கும் போர் மூளுகிறது. சேர மன்னன், தன் படையுடன் கிளம்பி பாண்டிய நாட்டை வென்றிட வரும் வழியில் பாசறை அமைத்துத் தங்குகிறான்.

குடிலன், பாண்டிய நாட்டைச் சேர நாட்டுக்குக் காட்டிக் கொடுத்து, பாண்டியப் பேரரசின் மன்னனாகத் தான் ஆகிவிடத் திட்டம் தீட்டுகிறான்.