குறளோவியம்
பகுதி 153 · 153 / 300
“அதுதான் சொல்ல வந்தேன்! நாள் என்பது கால அளவுகோல் மட்டுமல்ல! உன் கையில் பிடித்திருக்கிறாயே, அந்த வாளைப் போன்றது நாள்! அதாவது ஒவ்வொரு நாளும் நகரும்போது, அந்த நாள் நம் உடம்பிலிருந்து உயிரைப் பிரிக்கும் வாள் போல இருந்து, நம்மைச் சிறிது அறுத்திருக்கிறது என்று பொருள். உன் கை வாள், ஒரேயடியாக எதிரியின் உயிரை அவன் உடம்பிலிருந்து பிரித்து விடக்கூடும். ஆனால் உன் உயிரையும் என் உயிரையும் நம்மைப் போன்ற பல உயிர்களையும் அவரவர் உடல்களிலிருந்து பிரிக்கும் வேலையை மெல்ல மெல்லவும் சில நேரங்களில் வேகமாகவும் செய்யக்கூடிய வாளாக இருக்கிறது நாள்!”
“அறவாழி! அழகாகச் சொன்னாய்! ஆமாம்! உண்மைதான்! நாள் என்பது கால அளவுகோல் மட்டுமல்ல! கால அளவுகோல் போல இருந்து உடம்பிலிருந்து உயிரை அறுத்துப் பிரிக்கும் வாளாகத்தான் உள்ளது! சரியாகச் சொன்னாய்!”
“வீரா! இதை நான் சொல்லவில்லை. வள்ளுவர் சொல்லியிருக்கிறார்! இதோ அந்தக் குறள்” என்று சுவடியைக் கொடுத்தான் அறவாழி.
“நாளென ஒன்றுபோல் காட்டி உயிர்ஈரும் வாளது உணர்வார்ப் பெறின்”
அதிகாரம் - 34 - நிலையாமை; பாடல் - 334
இளம் தளிர்களின் அறிவுப்பசி போக்கும் அரும்பணியை மேற்கொண்டிருந்த ஆசிரியன்தான் அன்பானந்தன். மாலை நேரம். கல்விச் சாலை முடிந்து இரண்டு கல் தொலைவில் உள்ள தன் ஊருக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தான்.
திடீரெனக் கனமழை பிடித்துக்கொண்டது. இடி மின்னல்! இள வயது படைத்தவன் என்பதால் இயற்கையின் சீற்றம் கண்டு அன்பானந்தன் அஞ்சிடவில்லை. மழையில் நனைந்துகொண்டே வீடு போய்ச் சேர்ந்தான்.
அவன் அவ்வளவு அவசரமாக அந்த மழையிலும் வீடு போய்ச் சேரத்துடித்ததற்குக் காரணம் ஒன்றும் இருந்தது. பக்கத்து வீட்டு அழகரசி அன்றைக்கு ஊரிலிருந்து திரும்பியிருப்பாள்; அவளைக் காண வேண்டும்! இருவரும் மணம் முடித்துக் கொள்ளாத காதல் புறாக்கள்.
அழகரசி, தன் அத்தையின் உடல் நலம் விசாரித்துவரச் சென்றவள். அத்தையின் உடல் நலிவு விரைவில் தீராத காரணத்தால் இன்னும் நாலைந்து நாட்கள் கழித்தே திரும்பி வருவாள் என்ற செய்தி அன்பானந்தனுக்குக் கிடைத்தது. ஏமாற்றம். மழையில் நனைந்தோடி வந்ததுதான் மிச்சம்.
மழையை எதிர்த்ததன் விளைவு, அன்றிரவு அவனைக் கடும்காய்ச்சல் தாக்கியது. பள்ளிக்குச் செல்ல முடியவில்லை. வீட்டிலே படுத்துவிட்டான். மருத்துவர் சித்த
வைத்தியச் சூரணங்களையும்...மூலிகைகளையும் கொடுத்தார். காய்ச்சல் குணமாயிற்று. எழுந்து நடமாட முடிந்தது என்றாலும் மிகக் களைப்புற்றிருந்தான்.
நான்கு நாட்கள் பறந்தோடின. உடலுக்கு வந்த நோய் போய்விட்ட தென்றாலும் உள்ளத்தில் கனல்விட்ட காதல்நோய் தீர்ந்தபாடில்லை. அழகரசியை எண்ணியவாறு பல் துலக்கிக்கொண்டே குளக்கரைக்குச் சென்றான். அங்கே அவன் எதிர்பாராத நிலையில், அழகரசி குளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இருவர் கண்களும் ஒன்றையொன்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு விழுங்கின.
“எப்போது வந்தாய் இன்பமே!” என்று காதல் பொங்கிடக் கேட்டான் காளை!
பாளைச் சிரிப்பழகியோ, “விடியற்காலைத்தான் வந்தேன்! அதிருக்கட்டும்; உங்களுக்கு உடல் நலமில்லை, காய்ச்சல் என்று கேள்விப்பட்டேனே?” எனக் கொஞ்சினாள்.
“உண்மைதான்! மழையில் நனைந்து காய்ச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டேன். மருத்துவர் நல்ல மருந்து கொடுத்தார். நோய் பறந்துவிட்டது!”
