உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 116
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 116 · 116 / 300

“ஏ! ஏ! நீ மரத்தின் உச்சியில் இருக்கிறாய். அதற்குமேல் போக இடமில்லை. தயைகூர்ந்து இறங்கிவிடு” என்று கெஞ்சினோம். அவனோ குடி வெறியில் இருக்கிறான். எங்கள் வேண்டுகோள் அவன் காதில் விழவில்லை.

“இதோ பாருங்கள்! இதுதான் மரத்தின் நுனி! இதற்குமேலே ஏறப்போகிறேன்!”

இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டேயிருக்கிறான். அவன் சொன்னதைச் செய்திருப்பானேயானால் மரத்தின் உச்சிக்கு மேலே போயிருக்கமாட்டான். மண்ணின் அடித்தளத்தில் இடம் தேடிக்கொண்டிருப்பான். எப்படியோ ஒருவகையாக நாங்கள் அவனை மரத்திலிருந்து கீழே இறங்கச் செய்தோம். தழைகளைக் கட்டித்தூக்கிக்கொண்டு விழாப்பந்தலுக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

“நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந் தூக்கின் உயிர்க்கிறுதி ஆகி விடும்.”

என்ற குறள் எவ்வளவு பொருத்தமாக விளங்குகிறது, அந்த நிகழ்ச்சியை நினைத்திடும்போது! ஒரு மரத்தின் நுனிக்கொம்பில் ஏறியவர் அதையும் தாண்டி மேலும் ஏற முனைந்தால், அதுவே அவரது உயிருக்கு முடிவாக அமைந்துவிடும்.

மரம் - நுனிக்கொம்பு - அதனையும் கடந்து ஏற நினைத்தல் - ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் எல்லாத் துறைகளிலும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து வலிமையை அறிந்து நடந்திடவேண்டும் என்பதே அக்குறள் மொழியின் கருத்தாகும்.

அதிகாரம் - 48 - வலியறிதல்; பாடல் - 476

“ஊடல் ஊடல் என்று மிகவும் சிறப்பித்துப் பேசுகிறார்களே; ஊடலுக்குப் பின் ஏற்படும் கூடலுக்கு இணையான் இன்பம் எதுவுமே இல்லையென்று பெருமையாகக் கூறுகிறார்களே; அதையும் என் மனைவியிடம் அனுபவித்துப் பார்த்துவிட வேண்டுமென்ற ஆசை எழுந்தது எனக்கு!”

என்றான் கிள்ளி என்பவன், தன் நண்பன் நல்லி என்பவனைப் பார்த்து! நல்லி, சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான் - “முயற்சி செய்தாயா? அதில் வெற்றி கண்டாயா” என்று! “நான் நினைத்தது ஒன்று! நடந்தது ஒன்றாக முடிந்துவிட்டதப்பா!” என்றான் கிள்ளி, சோகத்துடன்!

“விபரமாகச் சொல்! உன் கதையைச் சிறிது சுவைக்கிறேன்.”

“வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே முகத்தை வெறுப்பாக வைத்துக்கொண்டு நுழைந்தேன். ‘ஏன் இப்படி வாட்டமாக இருக்கிறீர்கள் கண்ணாளா?’ என்று என் மனைவி கேட்டாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். அதை அவள் பொருட்படுத்த வேயில்லை. உணவருந்துவதற்கான தட்டினை எடுத்துவந்து கூடத்தில் பொத்தெனப் போட்டாள்! நான் எப்போதும் கலகலவென்று பேசிக்கொண்டே சாப்பிடுகிறவன், அன்று ஊமைபோல உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு முடித்தேன்.”

“சாப்பிட்ட பிறகு படுக்கையறைக்குப் போயிருப்பாய். உன் மனைவி வந்திருப்பாள். படுக்கையில் வேறுபக்கமாகத் திரும்பிக்கொண்டு படுத்திருப்பாய்! அவள் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்துவிட்டு உன் தோளைத் தொட்டு இழுத்திருப்பாள்! பிறகு இருவரும் மாறிமாறி ஊடல் புரிந்திருப்பீர்கள். அதன் பின்னர்...”

“ஏய் நல்லி! சும்மா இரு! ஊடலாவது மண்ணாங்கட்டியாவது. நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவசரப்படுகிறாயே! அவள் என்னைத் தொடுவாள்! தூக்கத்தில் புரள்வதைப்போல என்மீது கையைப் போடுவாள்! நான் மேலும் ஊடல் விளையாட்டு நடத்தலாம்; பிறகு கூடலில் எல்லையற்ற இன்பம் பொங்கும் என்று நினைத்துத் தூங்குவதுபோலத் திரும்பிப் படுத்திருந்தேன். அவளிடமிருந்து எந்தவிதமான குறிப்பும் கிடையாது. பிறகு யோசித்தேன். அறையிலிருந்து வெளியேபோய்த் தாழ்வாரத்தில் குளிரில் படுத்துக் கொள்வோம்; அப்போது துடித்துப்போய் வந்து என்னை அழைத்துக்கொண்டு போவாள் என்று நம்பி, என் முடிவை - நடைமுறைப்படுத்தினேன்.”

“ஓ! சரியான ஆளடா நீ கிள்ளி! நீ தாழ்வாரத்தில் படுத்து, குளிரில் நடுங்குவதைக்கண்டு உன் மனைவி ஓடோடி வந்து உன்னைத் தழுவிக்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றாராக்கும்!”

“ஓடோடி வந்தது உண்மை! வந்து என்ன செய்தாள் தெரியுமா? படுக்கையறைக் கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டு போய்ப் படுத்துவிட்டாள்!”