உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கட்டுரைகள்

சிந்தனையும் செயலும்

கட்டுரைகள் 32 · 32 / 50

பூதப் பாண்டியன் தேவியென –

புராதன காலத்திலிருந்து இந்தப் புதிய காலம்

வரையில் உடன்கட்டை ஏறி உயிர் விடுதல்

என்பது; பல்வேறு காரணங்களால் பழகிப்

போன ஒன்று எனினும் –

இதோ; “தீப்புகுதல் நன்று” எனும் இந்த வாசகம்; எந்தச் சூழ்நிலையில் வடிவெடுத்திருக்கிறது என்பதை “நான்மணிக் கடிகை” நமக்கு உணர்த்துகிறது.

நேற்று அருங்கருத்துகள் மூன்றினை அடுக்கி – சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி என வகைப்படுத்தி வழங்கப்பட்ட “திரிகடுகம்” நூலிலிருந்து ஒரு பாடலை விளக்கி எழுதியிருந்தேன்.

இன்றைக்கு அதே “பதினெண்கீழ்க்கணக்கு” நூல்களின் வரிசையில் ஒன்றான “நான்மணிக்கடிகை” நூலிலிருந்து ஒரு பாடல் வரியைக் கூறிட முனைகிறேன்.

கி.பி. இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாகக் கூறப்படும் கால கட்டத்தில் விளம்பி என்ற ஊரில் பிறந்ததால் “விளம்பிநாகனார்” எனப்படும் புலவர் பெருமானால் பாடப்பெற்ற நூற்றி ஆறு வெண்பாக்கள் கொண்டதே “நான்மணிக்கடிகை” எனும் நூலாகும்.

வெண்பா ஒவ்வொன்றும் நான்கு மணிகள் கோத்தது போன்ற கருத்துக்களை எடுத்துக் கூறுவனவாகும் என்பதால்; “நான்மணிக் கடிகை” ஆயிற்று!

“எதைவிட எது நன்று?” எனும் வினாவொன்றினை விளம்பிநாகனாரே கேட்டுக் கொண்டு; அதற்கு விடையாகத்தான் “தீப்புகுதல் நன்று” என்கிறார்.

இனிய இசை தரும் யாழ் எனும் கருவி அமையாதபோது பெரும் ஒலி முழக்கும் பறையோசை நன்று – பெருந்தன்மை இல்லாத ஆடவரை விட; நன்னெறியுடைய பெண்டிர் குலம் நன்று – பதங் கெட்டுப் போன பண்டத்தை உண்பதைவிட பசித் துயரைத் தாங்குவதே நன்று – என்பதாக மூன்று கருத்துக்களைக் கூறியதோடு நில்லாமல்; “தீப் புகுதல் நன்று” என எதற்காகச் சொல்லுகிறார் தெரியுமா?

“பசைந்தாரின்

தீர்தலின் தீப்புகுதல் நன்று”

அதாவது; “தம்மிடம் அன்புகாட்டி விரும்பி நேசித்தவரை விட்டு விலகி உயிர் வாழ்வதைவிட; தீயில் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளுதல் நன்று” என்கிறார்.

ஆம்; பேரன்பு கொண்டோரிடையே ஏற்படும் அந்தப் பிரிவுத் துயரம்; தீயில் விழுந்து உயிர்விட்டால்தவிர தீராது என்பதைத்தான்; புலவர் பிரான் அவ்வளவு அழுத்தம் கொடுத்து –

பண்ணமைந்த யாழோசை இல்லாத போது

பறையோசையைக் கூட

நன்று என்று கூறிட முடியும் –

ஆடவரிடம் காண முடியாத பெருமித்ததை

பெண்டிரின் பெருமையால் ஈடுசெய்ய முடியும் –

பாழ்பட்ட பண்டத்தை உண்ணாமல்;

பசித் துயரைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியும்;

ஆனால்;

பேரன்பு பூண்டிருந்தவர்களிடையே விளையும்

பிரிவுத் துயரம்; தீக்குளித்தால்தான் தீரும்

என்று கூறுவதின் வாயிலாக –