மீசை முளைத்த வயதில்
கட்டுரைகள் 20 · 20 / 26
சிற்பியின் கண்களில் புது ஒளி! அவன் நெற்றியில் சந்தேக ரேகைகள்! அவன் இதழ்களில் ஆவல் துடிப்புகள்! இளவரசி பேச்சைத் தொடர்ந்தாள் :
“மனிதனா சிலையா - என்று நிதானிக்க முடியாத நிலையில், என்னை விடாமல் பார்ப்பது ஒரு மனிதன் தான் என்று நினைத்து . . . கோபத்தால் கல் எறிந்தேன். ஆனால் உடைந்திருப்பது சிலை! சிலைக்கு உயிர் அளித்து நிறுத்தியிருந்த தங்கள் கலைத் திறமையைப் புகழக் கவிஞர்கள் கிடைக்கமாட்டார்களே!”
“என்ன! சிலை தங்களைப் பார்த்ததா ?” சிற்பியின் அதரங்களில் துடிப்பு அடங்கவில்லை.
“ஆமாம். என்னை அந்தப் பார்வை இழுத்தது. என் நெஞ்சில் நீ கிளம்பும் அளவுக்கு என்னை விடாமல் அந்தப் பார்வை துரத்தியது. அதன் பிறகுதான் கல்லை வீசினேன்!”
“காதல் பார்வை என்கிறீர்களே!... என் சேரனுக்கு வீரப் பார்வையல்லவா அம்மா ?”
“இருக்கலாம்... வெகு தூரத்தில் பார்வையின் தன்மை தெரியவில்லை.”
“உம், நல்ல பாடம்! அழகுள்ள பெண் - சுவையுள்ள கனி - மணமுள்ள மலர் - இவைகளுக்கு ஆபத்து இருப்பது போல் உயிருள்ள கலைக்கும் ஆபத்து
உண்டு! ஆனால் அந்த ஆபத்து இந்த வடிவிலும் வருமென்று பார்த்ததை இன்றுதான் அறிந்தேன்.”
“மண மலரும், அழகியும், சுவையுள்ள கனியும் மனத்தில் மோதும் ஆசை அலைகளால் கரையும். தங்கள் கலைச் சின்னம் என் கல் மனம் வார்த்தெடுத்த கட்டாரியால் அல்லவா நொறுங்கி விட்டது!”
“கல் மனமா ?... என் கலைத் திறமை என்று கூறினீர்களே இளவரசி!”
“மனதை மயக்க நினைப்பது ஒரு மனிதர் என்று நான் எண்ணியது தங்கள் கலைத் திறன்! எண்ணிய மனிதரை எதிர்க்கத் துணிந்தது என் மனம்.”
“புரியவில்லை இளவரசி!”
பொன்னழகன், சிலை நொறுங்கிக் கிடப்பதைக் கூட மறந்து விட்டான். இளவரசியின் இதழசைவை எதிர் பார்த்திருந்தான். அவளோ பேச முடியாமல் நின்றாள். அவள் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள்! அவள் கண்ணில் பல மின்னல்கள்! அவள் நிற்பதற்குச் சக்தியற்றுப் போனாள். சிற்பி சொல்லாமலே அங்கு கிடந்த பீடத்தில் உட்கார்ந்தாள். அவள் பார்வையை மாற்றவில்லை. அவன் மட்டும் உடைந்து கிடந்த சேரனின் கையை எடுத்து கைகளில் உருட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
ஓர் ஆண்டவன்; அவன் அரச குமாரனல்லன். அவன்
மடியிலே ஒரு பேரழகி; அவள் அரச குமாரிதான். இப்படி ஒரு சிலை! அந்தச் சிலையை அவள் பார்த்தாள் சிற்பியைத் தன் கண்களால் இருத்து...
‘இந்தச் சிலை...?’ என்று அவள் கேட்டு முடிப்பதற்குள்... ‘அது அம்பிகாபதியும் அமராவதியும்’ என்று அவன் பதில் வழங்கினான், “அம்பிகாபதி கவிஞன்; அமராவதி அரச குமாரி! பொன்னழகன் கலைஞன், வேல்விழி இளவரசி”.
அவள் இதை வாய்விட்டுப் பேச இயலவில்லை. சிற்பியின் விழாவில் மட்டும் ஒரு வேல் பாய்ந்திருந்தது போலிருந்தது! அவன் முகத்தில் ரேகைகள் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து மறைந்தன. அந்தக் கோடுகள் தந்த விளக்கத்தை அவளும் புரிந்து கொண்டாள். அவர்கள் பேச வேண்டிய கஷ்டமே இல்லாமல் போயிற்று.
செங்கதிரும் செந்தாமரை மலரும் பேசிக் கொண்டா இருக்கின்றன ? “இளவரசி!” என்றான், அவளுடைய பழச்சுளை பதிலைக்கேட்டு இன்பமடைய அவளுக்கும் அவன் சொற்கள் இப்போது கற்கண்டாகி விட்டன.
எந்தப் பொன்னழகன் தன்னைப் பார்த்த குற்றத்திற்காகக் குமுறினாளோ - எந்தப் பொன்னழகனைக் கேவலம் ஒரு சிற்பி என்று முணுமுணுத்துப் பேசினாளோ - அந்தப் பொன்னழகனின் இன்மொழி கேட்க... அவள் துடிதுடித்தாள். பேசத்தான் நா எழவில்லை.
பொன்னழகன் பேச்சைத் தொடர்ந்தான்.
“தாங்கள் சோலையிலே பாடினீர்களே கவிதை!... அதை ஒரு முறை கேட்கலாமா ?”
“கவிதையா ?... தாங்கள் கேட்டீர்களா ?”
“ஆமாம். நாள்தோறும் கேட்கிறேன்.”
