மீசை முளைத்த வயதில்
கட்டுரைகள் 18 · 18 / 26
“உனைக் கேட்க!”
“எனைக் கேட்கவா ?”
“ஆம் அழகே; அவனிதனிலே உனையன்றி வேறோர் நினைவறியேன். நெஞ்சினிலே இக்கணமே குடியேறு” என்றான்.
“இளவரசே! கணிகைதானே எனக் கருதிக் கணக்கைத் தவறாகப் போட்டுவிட்டீர்; என் கொழுநன் ஒருவனுண்டு என்பதையும் மறந்தீர். கற்புக்கு மதிப்பு தரும் தமிழகத்தை அழிக்காதீர்; போய் வாரும்!” எனச் சினந்தாள்.
“உனை மணந்த ஒருவனுண்டு எனும் சேதி இன்றுதான் கேட்கின்றேன் பாவாய்; அவன் எவனோ
எனக்குக் காட்டிவிடு; கால் வேறு கை வேறாய் ஆக்கிவிட்டுக் கட்டிலறையை நமக்காக்கிக் கொள்வோம்” என்றான்.
“செங்கோல் வேந்தர் குடிப் பிறந்த கொடுங்கோல் கொழுந்தே, இழக்கத் துணியாத என் பொருள்கள் - ஆளன், யாழ், அருங்கற்பு - இம்மூன்றுமென நீ அறிக!” எனச் சொல்லி எழுந்து நின்றாள்.
எண்ணெய் மீது பாய்கின்ற தீ போல - எரிமலையின் பெருமூச்சில் வழிகின்ற குழம்பு போல - வேகம் காட்டி அவள் மீது பாயவுற்றான்; ‘அய்யோ’ என அவள் ஓடி அடுத்த அறையினில் உறங்குகின்ற கணவன் மீது விழுந்தழுதாள். கண் விழித்த அவன் ஆளன்; எதிரே இளவரசன் நிற்கின்ற நிலை கண்டு கொதித்துப் போனான்.
“கணிகைக்குக் கற்பா? காசினியோர் சிரிப்பார்கள்! கணவனென இருக்கின்ற மனிதா!... கட்டி வெல்லம் நான் சுவைத்திடத் தருவாய்!... இல்லை, என் கத்திக்கு இரையாக வேண்டும்...” என முழங்கி நின்றான்.
நிற்பதற்கு வழியில்லாப் பிறவி; தேன்மொழியின் ஆளன்; காலற்ற நொண்டி - அதைக் கண்டுவிட்ட இளவரசன், துணிவு மிகக் கொண்டு தொட்டிமுத்தான் தோகைதனை! கண் எதிரே நடக்கின்ற கொடுமை காண்பதற்குச் சகியாத நொண்டி, ஆங்குள்ள மண்தொட்டி தூக்கி, இளவரசன் தலைமீது வீச அதுகண்டு அநியாயக்காரன், வாள் நீட்டி அவன் மீது பாய்ந்தான். அதைத் தடுக்கத்
தேன்மொழியாள் எண்ணி, யாழ் எடுத்து வாள் மீது வீச, வாள் ஒடிந்து யாழ் முறிந்துபோக, மணிமொழிந்து வீழ்ந்துவிட்டாள் கீழே!
“யாழ் போன பின்னர் எது போனால் என்ன ? வாழ்வோமடி வாடி!” என வாரியணைத்தான் நம்பி.
“யாழ் போனால் பிறிதொன்று வாங்கிக் கொள்வேன்; எந்தன் கற்பும், ஆளனும் போய் விட்டால் அவை வாங்க அங்காடி கிடையாது அறிவாய்!” என மொழிந்து ஒடிந்த வாள் கைபிடித்து “உயிர் பிழைத்து ஓடு” என்றாள்.
அவள் வாளெடுத்தது கண்டு, அதை எதிர்க்க - முறிந்த யாழ் எடுத்து நின்றான் இளவல்.
“என் யாழை, உன் வாளால் வெட்ட மாட்டேன்; நீயும் எம்மை உயிரோடு விடமாட்டாய்! காக்க வேண்டிய மூன்றில் ஒன்றிழந்தேன் - கற்பிழக்க, கணவனை உனக்கு அடிமையாக்க நான் பிறந்தேனில்லை; இதோ பார்” என்றாள், பாய்ந்தாள் கணவன்மீது!
“என்னருமை அத்தான்! உம்மை உயிரோடு சித்திரவதைக் கூடத்துக்கு அனுப்ப மாட்டேன்; இருவருமே சேர்ந்து செல்வோம் இப்புலகு” என்றாள். “சரி” யென்றான் கொழுநன்.
உடைந்த வாளைக் கணவன் நெஞ்சதனில் நுழைத்தாள் - அவ்வாளைத் தன் இதயத்தில்
எந்தினாள் - இருவர் உடல் உடைந்த யாழ் மீது சாய்ந்தது!
கற்பு - ஆளன் - யாழ் - மூன்றையும் பாதகன் பறிக்க முடியவில்லை. அவன் உறுதி வென்றதெனக் கூறி வெட்கினான் வேந்தன் மகன்! விழி அருவியாக வெளியேறினான் வீட்டை விட்டு!.... அவன் சென்ற திக்கெல்லாம் யாழோசை அவனைத் துரந்து கொண்டது.
●
சேலை, சோலையிலே முல்லை. முல்லையிலே வண்டு. தென்றல் முல்லையை அசைக்க... வெட்கத்தால் ஒடுகிறது என்றெண்ணிய வண்டு... ரீங்காரம் எழுப்பி நெருங்க... அப்போது ஒரு மல்லிகை சிரித்து, மணம் சிதற... அழைக்கிறது என்று; தவறாக எண்ணிய வண்டு அங்கே பறக்க... இந்த இன்பமான காட்சி முடிவதற்குள் ஒரு ரோஜா மலர் ஓடிவருவது போல அவள் வந்தாள்.
வந்தவள் சோலையைச் சுற்றிப் பார்த்து ... ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். “இயற்கை, கவிஞர்களைப் படைக்கும் இயற்கை, காவியங்களை உண்டாக்கும் இயற்கை!”
அவள் இதை உரக்கச் சொன்னாள். “என்னை ஒரு கவியாக்கிய இயற்கையே! நன்றியின் காணிக்கையாக ஒரு கவிதை! இதை ஏற்றுக்கொள்.”
“மாமரத்தில் தாவுகின்ற மல்லிகையே - பாமரர்கள் கூறுகின்ற ‘சாதி’ உனக்கு இல்லையே!”
