உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
திரைக்கதை & வசனம்

திரும்பிப்பார்!

காட்சி 26 · 26 / 93

பரந்தாமன்: (புரியாதவன்போல) என்னடா இது ! என்னக்கா விஷயம்?

பூமாலை: மான் தோலிலே வேங்கை அதிக நாள் வாழமுடியாது பரந்தாமா ! அதையும் வேட்டையாட ஒரு வேடன் வந்துவிடுவான். ஊர்ப் பெண்களிடம் விளையாடுகிறவர்களை உயிரோடு விடுவதில்லை மக்கள் !... அதை ஞாபகம் வைத்துக்கொள்!

பரந்தாமன்: எப்போது வீட்டுக்கு வந்தாலும் இந்த ஒப்பாரிதானா ? மனிதன் நிம்மதியா வாழவே முடியாது போலிருக்கிறது!

பூமாலை: மனிதன் தான் மாத்திரம் வாழக்கூடாது. மற்றவரையும் வாழவிட வேண்டும்!

பரந்தாமன்: சரி போதும் போதும். காவியாடை கட்டிக்கொண்டு எங்கேயாவது தொலைய வேண்டியதுதான்.

பூமாலை : ஏன் ! அந்தத் திரைமறைவிலே சுலபமாக ஏமாற்ற முடியுமென்று கருதுகிறாயா? பெண் இனத்தை மண்ணில் நெளியும் புழுக் கூட்டமாக மதித்துவிட்ட பித்தனே ! எங்கு போனாள் பாமா? சொல். எங்கே அவளைத் தவிக்கவிட்டாய்? எரிமலைமீது விளையாட வந்த அந்த ஏழைச் சிறுமியின் கதி என்னவாயிற்று. சொல்! சொல்ல மாட்டாயா பாவி ! எங்கே பாமா?

பரந்தாமன் : பரலோகத்தில் போய் தேடிப்பார் !

(போய்விடுகிறான்)

பூமாலை: (கண்ணீர் பெருக) ஆ ! அம்மா ! அப்பா ! உங்களுக்குக் கொடுத்த உறுதிமொழியை என்னால் காப்பாற்ற முடியாது போலிருக்கிறதே!

★

[பாண்டியன் சிந்தனையிலமர்ந்திருக்கிறான் எழுதியபடியே ...குமுதா "பாண்டியன் என் சொல்லை " என்ற பாட்டை தன் காதலை வெளியிட்டுப் பாடுகிறாள் அபிநய அசைவுடன்]

பாண்டியன்: உன் சொல்லைத் தாண்டிப்போனதே கிடையாதே!

குமுதா: பாண்டியன்!

(இருவரும் தழுவிக்கொள்ளுதல்)

முதல் பதிப்பு: 1953