திரும்பிப்பார்!
காட்சி 26 · 26 / 93
பரந்தாமன்: (புரியாதவன்போல) என்னடா இது ! என்னக்கா விஷயம்?
பூமாலை: மான் தோலிலே வேங்கை அதிக நாள் வாழமுடியாது பரந்தாமா ! அதையும் வேட்டையாட ஒரு வேடன் வந்துவிடுவான். ஊர்ப் பெண்களிடம் விளையாடுகிறவர்களை உயிரோடு விடுவதில்லை மக்கள் !... அதை ஞாபகம் வைத்துக்கொள்!
பரந்தாமன்: எப்போது வீட்டுக்கு வந்தாலும் இந்த ஒப்பாரிதானா ? மனிதன் நிம்மதியா வாழவே முடியாது போலிருக்கிறது!
பூமாலை: மனிதன் தான் மாத்திரம் வாழக்கூடாது. மற்றவரையும் வாழவிட வேண்டும்!
பரந்தாமன்: சரி போதும் போதும். காவியாடை கட்டிக்கொண்டு எங்கேயாவது தொலைய வேண்டியதுதான்.
பூமாலை : ஏன் ! அந்தத் திரைமறைவிலே சுலபமாக ஏமாற்ற முடியுமென்று கருதுகிறாயா? பெண் இனத்தை மண்ணில் நெளியும் புழுக் கூட்டமாக மதித்துவிட்ட பித்தனே ! எங்கு போனாள் பாமா? சொல். எங்கே அவளைத் தவிக்கவிட்டாய்? எரிமலைமீது விளையாட வந்த அந்த ஏழைச் சிறுமியின் கதி என்னவாயிற்று. சொல்! சொல்ல மாட்டாயா பாவி ! எங்கே பாமா?
பரந்தாமன் : பரலோகத்தில் போய் தேடிப்பார் !
(போய்விடுகிறான்)
பூமாலை: (கண்ணீர் பெருக) ஆ ! அம்மா ! அப்பா ! உங்களுக்குக் கொடுத்த உறுதிமொழியை என்னால் காப்பாற்ற முடியாது போலிருக்கிறதே!
★
[பாண்டியன் சிந்தனையிலமர்ந்திருக்கிறான் எழுதியபடியே ...குமுதா "பாண்டியன் என் சொல்லை " என்ற பாட்டை தன் காதலை வெளியிட்டுப் பாடுகிறாள் அபிநய அசைவுடன்]
பாண்டியன்: உன் சொல்லைத் தாண்டிப்போனதே கிடையாதே!
குமுதா: பாண்டியன்!
(இருவரும் தழுவிக்கொள்ளுதல்)
