பராசக்தி
காட்சி 43 · 43 / 46
கல் : இல்லை கிறுக்கண்ணு என்று கூப்பிடுவேன்! சொந்த அண்ணன் கிடையாது.
குண : கல்யாணி நான் உன் சொந்த அண்ணன்! நான் தான் குணசேகரன்.
நீதி : என்னம்மா?
கல் : அவருக்கு கொஞ்சம் பைத்தியம்!
குண : ஆம்! பைத்தியம்தான் பைத்தியக்காரனாக நடித்தேன் என் தங்கையின் வாழ்வை வேதனை படுத்தக்கூடாது என்பதற்காக நீதிபதி அவர்களே தயவுசெய்து இதை நம்பி விடாதீர்கள் எனக்கு என்ன தண்டனை வேண்டுமானாலும் கொடுங்கள்.
நீதி : அதைப்பற்றி நீ பேசக்கூடாது, அது குழந்தையை கொன்ற குற்றம் (விமலா குழந்தையுடன் வந்து)
விம : இல்லை! இல்லை! கல்யாணி குற்றம் செய்யவில்லை குழந்தையும் கொல்லப்படவில்லை. இதோ இருக்கிறது கல்யாணியின் குழந்தை.
குண : விமலா
விம : குண!
நீதி : குழந்தை எப்படி உன்னிடம் கிடைத்தது.
விம : நிலவுகால இரவில் நான் வழக்கமாக ஆற்றில் படகில் செல்லுவது வழக்கம். அப்போது இந்தக் குழந்தை என்
படகில் வந்து விழுந்தது; குழந்தை யாருடையதென்று தெரியாமல் நானே வளர்த்து வந்தேன் சுற்றுப்பயணம் சென்றிருந்த என் அண்ணு வந்து சேர்ந்தார். (திருப்புக் காட்சி)
விம : பாருங்கள் அண்ணு!
அண் : இந்த குழந்தை யாருடையது?
விம : வழக்கம் போல நான் படகில் செல்லும்போது இந்த குழந்தை படகில் வந்தது விழுந்தது யார் குழந்தை என்று தெரியாமல் எடுத்து வளர்த்தேன்.
அண் : கல்யாணியின் குழந்தையாக இருக்கலாம்?
விம : யாரைச் சொல்கிறீர்கள்?
அண் : பட்டினியால் குழந்தையை கொன்று தானும் தற்கொலை செய்து கொள்ள போகும்போது கல்யாணி என்ற பெண் பிடிபட்டாள் வாசிக்கிறீர். (திருப்புக் காட்சி)
