பராசக்தி
காட்சி 31 · 31 / 46
விம : நீ ஒன்றும் திருடன் இல்லை. நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. உன் பசிக்கு வேண்டியதை நீ எடுத்துக் கொண்டு போறாய் அதை என்னிடம் கேட்டாலே கொடுத்திருப்பேன். வாங்கிக்கொண்டு போனால் நடந்தே போயிருக்கலாம்.
குண : எல்லோரையும் போலத்தான் நீயும் இருப்பேன்னு நினைச்சேன்.
விம : அதான் பகுத்தறிவாளரைப் பார்க்காதீங்கன்னு பாட்டு பாடினியா?
குண : ஆமா, இரக்கமற்ற மனிதர்களைப் பகுத்தறிவாளர்னு சொல்றது தப்புதான்.
விம : அடே புத்திசாலி இருக்கியே நீ...யாரு?
குண : நானென்ன இந்த ஊர் கலெக்டரா? ஒருவேளை கேட்டா என் கதையே பெரியது.
விம : எனக்குக் கதையென்றால் ரொம்பப் பிரியம் சொல்லு.
குண : இந்தக் கதையில் ஒரு அணுவளவும் உன்னால் ரசிக்க முடியாது.
விம : ஆவலே அதிகமாகத் தூண்டுகிறாய்! அவசியம் சொல்லித்தான் வேண்டும் வா வீட்டுக்கு.
குண : வீட்டுக்கா!
விம : சும்மா வா பயப்படாதே (அழைத்து செல்கிறாள்)
(ஒருவன் நாய்க்கு பிஸ்கட் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அப்போது கல்யாணி வருதல்)
ஒரு : டார்லிங்...
கல் : ஐயா குழந்தையும் நானும் பட்டினி! குழந்தையின் வயிறு காயுது! பால் வாங்க ஏதாவது ஒரு அரையணா...
ஒரு : போ...போ...
கல் : அந்த நாய்க்கு போடுற பிஸ்கட்டிலாவது ஒண்ணு கொடுங்களையா?
ஒரு : என்ன சொன்னே? நாய்னு சொன்னே? இது என் டார்லிங்...போ...போ...
