பராசக்தி
காட்சி 28 · 28 / 46
நாரா : பெரிய மனுஷர்களது அந்தப்புரத்திலே தொழிலாளி முதலாளி என்ற பிரச்சினைக்கே இடமில்லை.
கல் : என்னைத் தொடமுயன்றால் என் பிணத்தைத்தான் பார்ப்பீர்கள்.
நாரா : அப்படியாவது உயிரை விடு. சுடுகாடுவரைக்கும் தொட்டுக்கிட்டாவது வர்றேன். கல்யாணி நீதான் என்னின்ப எஜமாணி.
(என்று கல்யாணியை கட்டி அணைக்கப்போகிறான்)
கல் : அய்யோ அம்மா...(காந்தா வந்துவிடுதல்)
காந் : நல்லா இருக்கு ஒங்க லட்சணம்...ஊருக்குப் பெரிய மனுஷன்! என்னைக் கிருஷ்ண லீலாவுக்கு அனுப்பி விட்டு இங்கே நாராயண லீலாவா நடத்துறீங்க, வேலைக்காரி கிட்டேயே ஆரம்பிச்சாச்சா? உடம்பைப் பற்றித்தான் ஊர் சிரிப்பாச் சிரிக்குதே!
நாரா : சினிமாவுக்குப் போனவ நீ எங்கடி இங்கே வந்தே.
கருப் : அம்மா பாதியிலே வந்துட்டாங்க எஜமான்.
பாரா-3.
காந் : எனக்குத்தான் இந்த நாராயணப் பிள்ளை சங்கதி தெரியாதா? அதுதான் அடுத்த வீட்டு எதிர்வீட்டு பொம்மைகள் கூட வரப்பயப்படுறங்களே!
நாரா : அவுங்க எதுக்குடி இங்கே வருங்க!
காந் : ஆமா! ஒங்க அக்கா தங்கச்சியை ஒருவன் இப்படி கையைப் பிடிச்சிழுத்தால் நீங்க சும்மா இருப்பீங்களா?
நாரா : என் இஷ்டத்துக்கு நான் செய்யறேன். நீ என்னடி என்னைக் கேக்கிறது?
காந் : அப்போ நானும் என் இஷ்டத்துக்கு யாரை யாவது கையைப்பிடிச்சி இழுத்திட்டு போகப்போகிறேன்.
நாரா : போடிமுண்டி போ!
கருப் : ஐயோ என்னங்க எஜமான்!
நாரா : போவடி போவ்
காந் : சீ! மனுஷனா யாரு! கல்யாணி நல்லா தாழ்ப்பாள் போட்டுக்கோ! ஏதாவது நாய்க்கும் வந்து நுழையும்!
