பராசக்தி
காட்சி 27 · 27 / 46
நாரா : அப்படி ஒரு புத்தகம். யாரோ பாரதிதாசனும் விதவையைப் பற்றி சொல்லியிருக்கான் பாரு
கோரிக்கையற்று கிடக்குதண்ணே—இங்கு வேரிற் பழுத்த பலா விதவைக்குக்கூட காதல் உண்டாம் பாடாத தேனீக்கள் உலவாத தென்றல் பசியாத நல்வயிறு பார்த்தது உண்டா?
கல் : சரி எஜமான் எனக்கு தூக்கம் வருகிறது.
நாரா : எனக்கு தூக்கம் வரலியே? கல்யாணி உனக்கு எதிர்பாராத முத்தம் வேணுமா?
கல் : ஆ [திடுக்கிடுகிறாள்]
நாரா : அதுவும் ஒரு புத்தகம்தான். என்னென்னவோ வந்திருக்கு. நானும் இப்படித்தான் பார்க்கிறேன்.
இந்த ரயில்லேயும் கார்லேயும் போயிட்டு வந்தது உடம்பிலேலாம் வலிக்குது கல்யாணி உடம்பை கொஞ்சம் பிடிச்சி விட்றியா?
கல் : (கண்ணீர் விடுகிறாள்)
நாரா : பைத்தியம்! ஏங் கல்யாணி! அட அது ஒண்ணும் வேண்டாம்மா? அந்தத் தலையணையைக் கொஞ்சமெடேன்.
(எடுத்து வரும்போது கல்யாணியின் கையை காமவெறியாய் பிடித்து இழுக்கிறான்)
கல் : எஜமான் ஒங்க தகுதிக்கு இது அழகல்ல நீங்க பெரிய மனுஷர்!
நாரா : அதுதான் அப்படி நடக்கிறேன். ஒரு பெரிய மனுஷன் நம்ம மேலே பிரியமாயிருக்காருன்னு நீ பெருமைப் பட வேண்டும்.
கல் : எஜமான்! நான் நினைத்தால் உங்கள் வீட்டு வேலைக்காரியாக அல்ல—சீமாட்டியாக இருந்திருப்பேன்.
நாரா : இப்பவேதான் என்ன கெட்டாப்போச்சி! கல்யாணி ஒரு கண் ஜாடை! உன் விழியை அசைத்தால் போதும் பிறகு என் காலடியில் அடியேன் சிரஞ்சீவி அடிமை.
கல் : சீ...காமப் பேய்!
நாரா : என் உப்பை தின்னுட்டு எனக்கே துரோகமா?
கல் : உங்கள் உப்பு என் உழைப்புக்குத்தான் உடலுக்காக அல்ல. நான் உங்கள் வீட்டில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளி.
