உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
பராசக்தி/காட்சி 22
திரைக்கதை & வசனம்

பராசக்தி

காட்சி 22 · 22 / 46

கல் : சரி ரெண்டும் கொண்டு வாறேன் (போகிறாள்)

(குணசேகரன் பின்னூல் சென்று தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் மாப்பிள்ளைக்கு முத்தமிடுகிறான் அவன் கண்ணில் கண்ணீர்)

கல் : (இட்லியுடன்) ஏன் கிறுக்கண்ணு அழுறே

குண : உம்......என் ராஜாங்க பிரஜையெல்லாம் சந்தோஷமாக இருக்காங்க...அதுலே நான் அழுறேன்.

(என்று தன் கையிலிருந்த ரூபாயை இட்லித் தட்டில் போட்டு விட்டுப் போய்விடுகிறான்)

கல் ! கிறுக்கண்ணு! கிறுக்கண்ணு!

மறுநாள் காலை மைனர்கள் சிலர் கடை ஒன்றின் முன் நின்று அரட்டை அடிக்கின்றனர். அவர்களுக்கு அருகில் குணசேகரன் பல் துலக்கிக்கொண்டிருக்கிறான். அப்போது—)

1—வது : எங்கடா இராத்திரியெல்லாம் ஆளையே காணும்.

2—வது : இராத்திரியெல்லாம் ஒரே சீட்டாட்டம் கண்ணெல்லாம் எரியுது!

1—வது : அட கண்ணுதான் எரிஞ்சுது! காசாவது கிடைச்சுதா? ம்...அதுதானே இல்ல.

2—வது : எங்கடா வேணுவை? ஆளையே காணும்.

1—வது : ஆள் மஞ்சமெத்தையிலே படுக்க போயிருச்சி அவதான் இட்லிகாரி கல்யாணி இல்லே! அவள் கிட்டே நம் பயல் வால் ஆட்டியிருக்கான்...பாச்சா பலிக்கலே...நல்ல அடி கொண்டுட்டான் பாவம்.

1—வது : டேய் சும்மா இருடா! நீ வேற ஏண்டா ஒட்டையை வீணு அலட்டிக்கிட்டே? எவனோ பைத்தியக்கார வேஷத்திலே திரியுறவனும் கல்யாணிக்குக் கள்ளப்புருஷனும்...

(இதைக் கேட்ட குணசேகரன் ஆத்திரத்துடன்)

குண : (மைனர்களை அடித்து) என்ன சொன்னே, என் கல்யாணிக்கா களங்கம்? கல்யாணி என் தங்கையடா என் தங்கை! இப்போதே போகிறேன் நான் யாரென்பதை சொல்லிவிடுகிறேன்.

(தங்கை வீட்டை நோக்கி வெறிகொண்டு ஓடுகிறான்)

(குடிசையில் கல்யாணியைக் காணாமல்)