உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
பராசக்தி/காட்சி 20
திரைக்கதை & வசனம்

பராசக்தி

காட்சி 20 · 20 / 46

வேணு : வரவேண்டிய நேரத்திலேதானே வந்திருக்கேன் ஏன் கல்யாணி இன்று வியாபாரம் எப்படி?

கல் : என்றைக்கும் போலத்தான் இன்னிக்கும்

வேணு : ம்...இட்லி இருக்குல்லே?

கல் : இருங்கண்ணா! கொண்டு வர்றேன்

வேணு : ஏன் கல்யாணி! அரிசி கிடைக்காத நேரத்திலே இப்படி தனி அரிசியாய்ப் போடாமல் கொஞ்சம் கோதுமையைச் சேர்த்தால்—

கல் : சேர்க்கலாம் ஆனா ருசி கெட்டுடும்

வேணு : எதுவும் தனிமையாக இருக்கிறதைவிட இரண்டாக இருந்தால் நல்லா இருக்கும். கோதுமையும் கலந்துகிட்டால் லாபமும் அதிகம் இருக்குமே!

கல் : லாபத்துக்காக அக்கிரமம் செய்யலாமா அண்ணா?

வேணு : என்னடி மூச்சிக்கு முப்பத்திரண்டு அண்ணா போட்ற?

கல் : அண்ணா! எனக்கு மூன்று அண்ணன்மார்கள் உண்டு அவர்களில் ஒருவரைக்கூடப் பார்க்க கொடுத்து வைக்காத பாவியானேன்! ஆசைக்கு உங்களையாவது அண்ணா அண்ணாண்ணு கூப்பிட்றேன்

வேணு : அட பைத்தியமே ஆசை அதிகமாயிட்டா அதுக்கு அண்ணாண்ணு கூப்பிட்றது?

கல் : அண்ணா! உங்கள் பேச்சில் விபரீதமிருக்கிறதே?

வேணு : ஆசையைக் காட்டிக்கொள்ளும் வழி அது வல்ல கல்யாணி!

கல் : அண்ணா தனியாக இருக்கும் பெண்களிடம் இப்படிப் பேசுவது—

வேணு : ஆமா! தளிர்க்கொடி தனியாக இருக்கக் கூடாதுன்னுதான் படர்வதற்கேற்ற பலாமரமாக நான் இருக்கிறேன். மாமான்னு கூப்பிடு! அது எவ்வளவு மனோகரமான வார்த்தை! அத்தான்னு கூப்பிடு அது எத்தனை சத்தான மாழி.

கல் : நிறுத்து இனி என்னால் பொறுக்க முடியாது.

வேணு : இங்கே என்ன வாழுதாம்! தானும் அப்படித்தான் நீ சரின்னு சொல்லு. ஓலைக்குடிசை இருக்கும் இடத்திலே உப்பரிகை கட்டித் தருகிறேன். கந்தல்பாயிலே படுத்த கல்யாணி கனகமணிக் கட்டிலிலே படுப்பாள்.