உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
பராசக்தி/காட்சி 17
திரைக்கதை & வசனம்

பராசக்தி

காட்சி 17 · 17 / 46

(இவ்வாறாக பைத்தியக்காரனைப் போல் பல வேஷத்தில் பல பேச்சுக்களை பேசும் குணசேகரனைக் கண்ட கல்யாணி)

கல்யாணி : அய்யோ—பாவம்—யாரோ பைத்தியம்—போலிருக்கு.

குண : தங்கச்சி தங்கச்சி இங்கே வாயேன்.

கல்யா : என்ன? அப்பா நான் உனக்கு தங்கச்சியா?

குண : ஆமா! நான் உன்கிட்டே ரெண்டு மூணு நாளா ஒண்ணு சொல்லலாம்னு நினைச்சேன்.

கல் : என்ன?

குண : ஒண்ணுமில்லே நான் ஒரு பொண்ணு பெத்து தர்றேன் உன் பையனுக்கு கட்டிக்கிறாயா?

கல் : அது சரி சீதனம்?

குண : அது அப்புறம் பார்த்துக்கிடலாம் முதல்லே என் மாப்பிள்ளையை கொஞ்சம் கொடு—ஒரு முத்தம் கொடுத்துட்டு தர்றேன்.

கல் : அய்யோ—நான் மாட்டேன்.

குண : தங்கச்சி ஒண்ணே ஒண்ணு! தரமாட்டியா? தங்கச்சி சத்தியமா—நான் பைத்தியக்காரனில்லே உன் பிள்ளையை ஒண்ணும் செய்யல்லே கொடுக்கமாட்டியா? ஆம் நான் பைத்தியக்காரன்தான் (தாளா துயரத்தோடு சென்று விடுகிறான்)

(இடம்ரோடு)

வியா : வடை! முறுக்கு! அய்யா! முறுக்கு வேணுமா?

குண : மூணு அணாவுக்கு கொடு

வியா : அட கடவுளே! போணி ஆயி மூணு நாள் ஆகுது வடை எவ்வளவுக்கு முறுக்கு எவ்வளவுக்கு?

குண : அட ரெண்டு அணாவுக்கு இதுவும் ஓரணாவுக்கு அதுவும் கொடப்பா! (கொடுக்கிறான்)

வியா : ஏம்பா உன் கை நல்லா நடக்கும்லே?

குண : கை நடக்காது—கால் நடக்கும் (என்று செய்கை மூலம் காட்டுகிறான்)