பராசக்தி
காட்சி 17 · 17 / 46
(இவ்வாறாக பைத்தியக்காரனைப் போல் பல வேஷத்தில் பல பேச்சுக்களை பேசும் குணசேகரனைக் கண்ட கல்யாணி)
கல்யாணி : அய்யோ—பாவம்—யாரோ பைத்தியம்—போலிருக்கு.
குண : தங்கச்சி தங்கச்சி இங்கே வாயேன்.
கல்யா : என்ன? அப்பா நான் உனக்கு தங்கச்சியா?
குண : ஆமா! நான் உன்கிட்டே ரெண்டு மூணு நாளா ஒண்ணு சொல்லலாம்னு நினைச்சேன்.
கல் : என்ன?
குண : ஒண்ணுமில்லே நான் ஒரு பொண்ணு பெத்து தர்றேன் உன் பையனுக்கு கட்டிக்கிறாயா?
கல் : அது சரி சீதனம்?
குண : அது அப்புறம் பார்த்துக்கிடலாம் முதல்லே என் மாப்பிள்ளையை கொஞ்சம் கொடு—ஒரு முத்தம் கொடுத்துட்டு தர்றேன்.
கல் : அய்யோ—நான் மாட்டேன்.
குண : தங்கச்சி ஒண்ணே ஒண்ணு! தரமாட்டியா? தங்கச்சி சத்தியமா—நான் பைத்தியக்காரனில்லே உன் பிள்ளையை ஒண்ணும் செய்யல்லே கொடுக்கமாட்டியா? ஆம் நான் பைத்தியக்காரன்தான் (தாளா துயரத்தோடு சென்று விடுகிறான்)
(இடம்ரோடு)
வியா : வடை! முறுக்கு! அய்யா! முறுக்கு வேணுமா?
குண : மூணு அணாவுக்கு கொடு
வியா : அட கடவுளே! போணி ஆயி மூணு நாள் ஆகுது வடை எவ்வளவுக்கு முறுக்கு எவ்வளவுக்கு?
குண : அட ரெண்டு அணாவுக்கு இதுவும் ஓரணாவுக்கு அதுவும் கொடப்பா! (கொடுக்கிறான்)
வியா : ஏம்பா உன் கை நல்லா நடக்கும்லே?
குண : கை நடக்காது—கால் நடக்கும் (என்று செய்கை மூலம் காட்டுகிறான்)
