உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
கவிதைகள்

காலப் பேழையும் கவிதைச் சாவியும்

கவிதை 29 · 29 / 58

மகத நாட்டான், பட்டி மண்டபமும்,

வச்சிர நாட்டான், கொற்றப் பந்தரும்,

அவந்தி நாட்டரசன் தோரண வாயிலும்,

பரிசாக அளித்து அன்பைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

மணிமுடி மாமன்னன் கரிகாலன்

மதிப்பைக் குலைத்திடத் - தன்

மண்டையில் உதித்த யோசனை யொன்றை,

மந்திரம் போட்டான் “முகரி”யெனும் வட நாட்டான்.

“காவலனே ; கரிகால் மன்னவனே

காவிரிக்குக் கரை உயர்த்திக் கட்ட

இலங்கைக்குப் படையெடுத்து வென்று

ஏராளமான கைதிகளைக் கொண்டு வரலாமே ?” என்றான்.

படையெடுத்தான் கரிகாலன் - இலங்கை வீரர்

பன்னீராயிரவரைச் சிறை பிடித்து வந்து ;

பாசனத்துக்குப் பயன்படும் வண்ணம் ; காவிரி

பாய்ந்தோடும் வகையில் கரை அமைத்தான் மன்னன்!

சூழ்ச்சி மிகு தன் ஆலோசனையினால் - மேலும்

மாட்சியன்றோ வந்தது கரிகாலனுக்கென்று ; முகரி

அடுத்தொரு சதி நடத்த ஆயத்தமானபோது ;

எடுத்தனன் கரிகாலன் ஈட்டியினை ;

அழுத்தினன் அதன் முனையால் ;

கொழுத்த ‘முகரி’யாம் கொடியவன் நெற்றியிலே!

அதுவரை ‘முகரி’ முகத்திலிருந்த

அவலட்சணமாம் மூன்றாம் கண்ணொன்று ;

முரசமொன்று போல் முனையில் கிழிந்ததுபோல்

முற்றாகக் கிழிந்து புண்ணாகிப் போன கதையை

வற்றாத தமிழ்க் கவிஞர் ஒட்டக் கூத்தரும் -

எக்காள முழக்கமிட்டு ஜெயங்கொண்டாரும் ;

கவிதைகளாக்கித் திருமாவளவன் கரிகாலனைப்

போற்றிப் பாடியுள்ள நேர்த்தி ;

சாகாப் புகழ் பெற்றத் தமிழர்

சரித்திரத்தின் கீர்த்தியாம்!

இலக்கியம், கல்வெட்டு, செப்பேடு

இவற்றையே நாம் வரலாற்றுக்

குறிப்பாகக் கொள்ள வேண்டியதால்

குழப்பம் சற்று விளையத்தான் செய்கிறது ;

இரு கரிகாலர்களில் இவர்

எவராயினும் - வரும் புகழ்

தமிழர்க்குத் தானே என்று கருதி

தணித்துக் கொள்வோம், தாகம்!

துடைத்துக் கொள்வோம் ;

முழுமை வரலாறில்லா சோகம்!

மாண்பு நிறை தாயும்

மாசற்ற மகனும்!

இயற்கையின் எழில் அனைத்தும்

இருளும் ஒளியுமாய் ;

வானும் முகிலுமாய் ;

கதிரும் நிலவுமாய் ;

கடலும் நிலமுமாய் ;

இவ்விதம் இணையா -

இரண்டிரண்டாய்த் தோன்றி ; அவை

இரண்டறக் கலந்து என -

பேருரு எடுக்காமல்

சீருரு எடுத்துச் சிரிப்பது போல ;

அலையாடும் அழகு கொண்டு

அருவியென நீண்ட கூந்தலும்,

மொட்டிரண்டு உடல் முகப்பிலும்

பட்டுப் போல் மேனியும்,

பவளச் செவ்வாயும்,

பற்கள் முத்தாரமும்,

அவள் அழகுக்கு அழகு செய்ய

இன்னும் என்னென்ன அழகுண்டோ ;

அத்தனை அழகுகளும் அணி வகுத்துப்

படைத்த பெண்ணுருவே தான் ;

பைங்கிளி மாதவி என்கிற போது ; உயிரில்

பாதியாய் அவளைப் பகிர்ந்து கொண்ட

பல்கலை வித்தகன் கோவலனுடன் கூடி

பாவை அவள் பெற்ற பெண்ணாம்,

மணிமேகலையின் அழகுதனை சிறப்பிக்க,

அணி அணியாய்ப் புலவர்களை அழைத்தாலும் -

அவர் மட்டுமல்ல ; அவர் கற்ற தமிழும் திகைக்கும்

அத்துணைப் பேரழகை வாணிக்க வார்த்தை ஏதென்று!

★ ★ ★

நீர்வீழ்ச்சியென ஆனந்தம் பொழிந்த - அந்த

சீர்மிகு இல்லத்தில் ;

மாதவி கோவலனிடை இந்திர விழாவில் எழுந்த ஊடல் ;

மறுபடியும் அவர்கள் வாழ்வில் மனைவி கணவனாய்க் கூடுதற்கு -

இடமின்றி இற்றுப் போன நிலையால் - மாதவி

இரவில்லா உலகமாகி,

துறவியானாள் உளமுடைந்து!

இல்லறம் இனி இல்லையென முடிவெடுத்த பிறகும்,

முள்ளொன்று அவள் நெஞ்சில் குத்தியது போல்

கள்ளொத்த காதல் வயப்பட்ட காளையொருவன் ;

மாதவி மகள் மணிமேகலை வாழ்வில் குறுக்கிட்டான்

எது செய்வதெனப் புரியாது வாடினாள் மாதவியாள்!

இதயமா மணிமேகலையைக் காதலிப்பதாக,

உதயகுமாரனாம் சோழ இளவரசன் ; “நான்,

வந்திக்கும் வண்ணச் சிலையே! வானமுதே! உனைச்

சந்திக்க மாலை வருகின்றேன் என்றும்,

வேரிலே பழுத்த பலாவே ; உனக்கு

நேரிலே கோரிக்கை வைக்கத்தான்” என்றும்,

மேகலைக்கு மடல் தீட்டி அனுப்பினான் -

மேகலையோ உடல் நடுங்கினாள்!

அவன் வருவதற்குள் ; தன் வடிவழகை

அறவே மாற்றிக் கொள்ளத் துடித்து ; அவ்வாறே

காய சண்டிகை பெயரும் காளி நிகர்த் தோழி போல

மாயத் தோற்ற ஒப்பனையுடன் உதயன் முன் வந்து நின்றாள் ;

ஓர் இருட்டு மண்டபத்தின் உட்புறத்தில் -

உணவு பரிமாறும் தாழ்வாரத்தில்!

ஆய கலைகள் கற்றிருந்தும் அரசர் மைந்தன்

அவசரத்தில் காய சண்டிகைக்கும் மேகலைக்கும் -

அடையாள வேறுபாடுகளை அறியாமலே ;

அங்கு ஆதரவற்ற மக்களுக்கு

அன்னம் அளித்துக் கொண்டிருந்த மேகலையின்

அருகில் நெருங்கி ; அன்பே என்றான், அழுதே என்றான்.

அலங்கோலமாய் ஏன் ஆனாய் என்றான் -

அப்போது காய சண்டிகையின் உண்மைக் கணவன்

அங்கே வந்து விடவே; எதிர்பாரா விபரீதமாக

அவள் கணவன் வித்தியாதரன், தன் மனைவிதான்

தவறான பழக்கம் இளவரசனுடன் கொண்டதாய் எண்ணி

தாதரவென இழுத்துப் போட்டான் மணிமேகலையை ;

தயாராய் இடுப்பில் கட்டியிருந்த வாளை எடுத்து ; இளவரசன்

தலையை வெட்டி எறிந்தான் - எவரும்

தடுப்பதற்குள் தப்பித்து ஓடி விட்டான் ;

தன் மனைவி காய சண்டிகை கற்போடு விளையாடிய

கயவனாம் உதய குமாரனின் கதையை முடித்தேன் எனக்

கர்ச்சித்தான் ; பாவம் ; மணிமேகலை மூர்ச்சித்தாள்!

செய்தி கேள்வியுற்ற செம்பியன் நெடுமுடிக்கிள்ளி

ஒரே மகன் உயிர் இப்படிப் பிரிந்ததே யென்று, உளம்

துடித்தானில்லை

“நானே தந்திருக்கு வேண்டிய தண்டனையை

நாடே தந்தது போல யாரோ தந்து விட்டார்” என்று ஆறுதல்

கொண்டான்.

அத்துடன் நில்லாமல் ;

இத்தனைக்கும் காரணம்

மணிமேகலை தானே யென்ற

மனத் தடுமாற்றத்தில் ;

அவளையும் அடைத்தான் சிறையில்! அதற்கு

முதல் பதிப்பு: ஜூன் 2006 — தமிழ்க்கனி பதிப்பகம் / பூம்புகார் பதிப்பகம், சென்னை