உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 80 · 80 / 300

புலவரின் நண்பரால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை; அவரைப் புலவர் அமைதிப்படுத்தினார்.

“அய்யோ! இது தாங்கமுடியாத துன்பம்! என்னை விடுங்கள். அவனைச் சின்னாபின்னமாக்குகிறேன்!” என்று நண்பர் குதித்தார்.

புலவர் விளக்கினார்:

“நண்பரே! இதை ஏன் துன்பம் என்று கருதுகிறீர்? சற்று முன்பு இதே மனிதர் என்னைப் புகழ்ந்தார்; இப்போது இகழ்கிறார்; அவ்வளவுதானே! அவர் புகழும்போது இன்பமாக இருந்தால்தானே இகழும்போது துன்பமாக இருக்கும்! இன்பம் வந்த காலத்தில் அதை விரும்பிப் போற்றி பாராட்டாமல் இருந்தால், துன்பம் வந்த காலத்தில் அந்தத் துன்பத்தின் வேதனையை அடையத் தேவையில்லை. அதனால்தான் நண்பரே, வள்ளுவர் கூறுகிறார்:

இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள் துன்பம் உறுதல் இலன்.

என்பதாக! எனவே இன்பத்தைத் தாங்கிக் கொண்டால், துன்பத்தையும் தாங்கிக் கொள்ளலாம். இன்பத்தில் மயக்கமுற்று அலைந்தால், துன்பத்தைப் புறங்காண இயலாது!

இவன் புகழ்ந்ததையும் இப்போது இகழ்ந்ததையும் நான் ஒன்றாகவே கருதுகிறேன். வாரும் போகலாம்!”

புலவரும் நண்பரும் அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றார்கள்.

அதிகாரம் - 63 - இடுக்கண் அழியாமை; பாடல் - 629

Large colour illustration of an embracing reclining couple beneath a dark sky.

கன்னத்துடன் கன்னம் பதித்து கட்டித் தழுவினர்.

களத்தில் அவன் பெற்ற விழுப்புண்ணை மார்பில் கண்டு, இதமாக இதோ தருகின்றேன் ஒத்தடமென்று இறுகத் தழுவினாள் இரு மாங்கனியழுந்திட! யாழ் மீட்டி இசையெழுப்பும் அவள் செங்காந்தள் விரல்களுடன் வாள் தூக்கிப் போராடும் அவன் விரல்கள் பின்னிக் கொண்டன. விடுவித்துக்கொண்ட விரல்களாலே அவள் பட்டு மேனியினைத் தடவிச் சுகம் கண்டான். அந்தச் சுகம் அவனையுமறியாமல் அவளைக் கசக்கிப் பிழிவதுபோல் தழுவிக்கொள்ளச் செய்தது. மகிழம்பூ விரிந்ததுபோல் தோன்றுகின்ற தொப்பூழ் அவளுக்கு!

தன் வயிற்றோடு அது ஒட்டிக் கொள்ளும் வண்ணம், மெய்மறந்து தழுவினாள். அவளோ, அவன் குன்றத் தோள்களைத் தனதாக்கிக்கொண்டு தழுவற் போராட்டத்தில் அவனை வென்றிடத் துடித்தாள்.

ஆனைத் தந்தமெடுத்து அழகுறச் செதுக்கியதோ இந்தக் கால்கள் - அதற்கு மேல் ஒரு நூலிற் பாதியாய் நெளியுதே இடையும்!

தழுவலில் அவை வகிக்கும் இடம்; அடடா! சொல்லித் தெரிவதோ அந்த இன்பரசக் கலை! வெள்ளி நிலவும் வெட்கி மறையுது முகில் திரையில்!