உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 71 · 71 / 300

“அத்தான்! நடுக்கடலில் பெருங்காற்று வீசியதாமே; அப்போது என்ன நினைத்தீர்?”

“என்ன நினைப்பேன் கண்ணே? உன்னைத்தான் நினைத்தேன்!”

இந்தப் பதில் வெளி வந்ததும் அந்தப் பருவக்கொடி, அவள் படர்ந்திருந்த அத்தானின் மேனியை விடுத்து நகர்ந்து கொண்டு சிணுங்கி அழுதாள். காரணம் புரியாது கண்ணாளன் திகைத்தான்.

அவள் கரந்தொட்டான். தட்டி விட்டான். இடையணைக்கப் புரண்டு சென்றான். அவள் எழுந்து சென்று சற்றுத் தொலைவில் அமர்ந்து கொண்டாள்.

அருகில் சென்று ‘முத்தம் ஒன்று தருவேன்’ என்றான்.

அவளோ முகத்தை மூடிக் கொண்டு முணு முணுத்தாள்.

“என்ன தவறிழைத்தேன் தையலே! ஏனிந்த ஊடல்?” என்றான்.

“நீர் சொன்ன சொல்லை மீண்டும் ஒருமுறை சொல்லிப் பார்த்திடுக!” என்று முகம் கடுகடுத்தாள்.

“என்ன சொன்னேன், ஏந்திழையே! உன்னை நினைத்தேன் என்றுதானே சொன்னேன்” என்று கெஞ்சினான்; கொஞ்சினான்; அவளோ மிஞ்சினாள்.

“நினைத்தேன் என்று சொன்னீரே; அதுதான் என் இதயத்தைப் பிளக்கிறது” என்று அழுதாள். “உன்னை நான் நினைப்பது தவறா? நினைக்கக் கூடாதா, என் நித்திலமே! இதில் குறை என்ன கண்டாய்?”

என மண்டியிட்டான்.

“என்னை மறந்திருந்ததால் அல்லவா திடீரென நினைத்துக் கொண்டீர்? மறவாதிருந்திருந்தால் நினைப்பதற்குத் தேவையிருக்காதே அத்தான்?”

எனப் பதிலளித்தாள்.

உயிரனையாள் ஊடல் புரிவதற்குத் தேர்ந்தெடுத்த காரணத்தை அவன் புகழ்ந்தான்! வியந்தான்! மன்னிப்புக் கேட்டான்! மடியினிலே படுத்துக் கொண்டான்! மழலையினை அணைப்பதுபோல், அவளும் அவனை மார்புறத் தழுவிக் கொண்டாள். ஊடல் தந்த இன்பத்தால் உவகை பொங்கிற்று.

ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்த படகு, உறங்குவதுபோல் கண்களை மூடிக்கொண்டது. நிழலின் இருள் போதாதென்று அவர்கட்கு உதவிட நிலவும் மேகத்துக்குள் நுழைந்து கொண்டது.

இந்த ஊடலுக்கு வள்ளுவர் தீட்டிய குறள் இதோ:-