குறளோவியம்
பகுதி 59 · 59 / 300
“அத்தான்!”
“மாங்கனி!”
இங்கே பள்ளியறையில் மௌன ஓவியங்கள் பேசத் தொடங்கின.
“நான் ஒன்று கேட்பேன்; கொடுப்பாயா மாங்கனி?”
“வைகறைப் பொழுதின் விளிம்பு வரையில் கொடுத்ததெல்லாம் தித்திக்கவில்லையா அத்தான்?”
“இப்போது, உனக்குக் கசப்பான ஒன்றைக் கேட்கிறேன்.”
மாங்கனியின் இதழ்களில் அசைவில்லை. அருகம்புல்லில் பனித்துளிபோல், அவள் கண் இமையில் நீர்த்துளிகள் தோன்றின.
“வாணிபத்தின் பொருட்டு ஒரே ஒருமுறை பிறநாடு சென்று வருகிறேன் கண்ணே! நீ தயங்காமல் ஒப்புதல் கொடு!”
“நீர், என்னைப் பிரிந்து எங்கும் செல்வதில்லையென்றால் என்னிடம் அதுபற்றிக் கூறுக. இல்லை; சென்றுதான் தீர வேண்டுமென்றால் நீர் திரும்பி வரும்போது யார் உயிரோடு வாழ்வார்களோ, அவர்களிடத்தில் இப்போது விடை பெற்றுக்கொள்க. என்னைப் பொறுத்தவரையில், நீர் பிரிந்து சென்றுவிட்டால், நீர் திரும்பி வரும்போது நான் உயிரோடு இருக்க மாட்டேன்.”
இந்தப் பதிலுக்குப் பிறகு அவனது பிறநாட்டுப் பயணம் நிறைவேறியிருக்க முடியுமா?
பிரிவாற்றாமையை உணர்த்திட எவ்வளவு அருமையான குறள் இது!
செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின் வல்வரவு வாழ்வார்க்கு உரை.
**அதிகாரம் - 116 — பிரிவாற்றாமை; பாடல் - 1151**
Large colour illustration above the prose showing an elephant with a fallen warrior at the front while a jackal attacks the elephant from behind.
யானை ஒன்று, தண்ணீர் குடிப்பதற்காக ஆற்றிலே இறங்குகிறது. அப்போது அந்த யானையை முதலையொன்று பிடித்துக் கொள்கிறது. யானை உயிர் தப்ப முடியாமல் தவிக்கிறது; அலறுகிறது. கடைசியாக அந்த யானை, “நாராயணா! நாராயணா!” என்று கத்துகிறது; உடனே மகாவிஷ்ணுவான நாராயணன் தோன்றி, அந்த யானையை முதலையிடமிருந்து விடுவிக்கிறான். இதைத்தான் புராணிகள் ‘கஜேந்திர மோட்சம்’ என்று கதைப்பார்கள்.
மலை போன்ற யானையும் நீரில் கால் வைத்துவிட்டால், முதலையிடம் சிக்கிவிட வேண்டியிருக்கிறது என்பதை விளக்கவும் அதுபோலவே தரையிலே பலமில்லாத முதலை தண்ணீரில் இருந்தால் யானையை இழுக்கக்கூடிய பலம் பெறுவதாகச் சொல்லப்படுவதை எடுத்துக்காட்டவும் நிகழ்ச்சிச் சித்திரம் தீட்டிய புராணிக் கற்பனையாளன், இறுதியில் அந்த யானையை அபயக்குரல் எழுப்ப வைத்து, அனந்த சயனனையும் அங்கே வரவழைத்து - கஜேந்திர மோட்சம் என்ற கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறான்.
