குறளோவியம்
பகுதி 4 · 4 / 300
அன்புச் சின்னம் - அழகின் பெட்டகம் - அழித்தெழுதாச் சித்திரம் - அவர்கள் வீட்டில் நடமாடுகிறது.
தன் சிறு கையால் கூழை அள்ளி அமிழ்த்தினும் இனிதாகுகிறது. தன் மெய் தீண்டிய பெற்றோர்க்கு உடற்கின்பம் அளிக்கிறது.
‘இதோ உங்களிருவரின் குழலையும் யாழையும் வெல்லுகின்ற மழலை மொழி’ என அறைகூவல் விடுக்கிறது.
முற்றாத இதழ்களிலேயிருந்து முதிராத சொற்கள் உதிரும்போது, யாழெங்கே - குழலெங்கே - அனைத்தும் இந்த மழலைக்குப் பிறகுதான் என்று முடிவு கட்டுகின்றனர், துணைவனும் துணைவியும்.
இந்த இன்பத்தைத்தான் வள்ளுவர் இரு வரிகளில் எழுதிக் காட்டுகிறார்.
குழலினிது யாழினிது என்பதம் மக்கள் மழலைச்சொல் கேளா தவர்
அதிகாரம் 7 - மக்கட்பேறு; பாடல் - 66
Small decorative chariot/monument illustration centred in the lower portion of the page.
Large colour illustration above the prose: a reader with an open book radiating light, surrounded by books and scroll-like forms.
ஒருவனுடைய ஆற்றலைப் புகழும்போது “இவனை வெல்ல உலகத்திலேயே யாரும் இல்லை” என்கிறோம். நமக்கு அந்த ஊர் அளவுக்குத்தான் தெரியும். உலகில் அப்படி ஒரு ஆற்றலாளன் இருக்கிறானா; இல்லையா என்பது தெரியாது! இருந்தாலும் இவனைப் போற்றும்போது உலகையே எதிர்நிறுத்தி மிகைப்படக் கூறுகிறோம்.
ஆற்று வெள்ளத்தில் மூழ்கித் தப்பித்து விடுகிறான் ஒருவன். அவனைப் பார்த்து, “இனிமேல் உன்னை இமயமலையிலேயிருந்து உருட்டிவிட்டாலும் சாக மாட்டாய்!” என்கிறோம். அவன் ஆற்றில் மூழ்கிச் சாகாமல் பிழைத்துக் கொண்டதை அப்படிப் பாராட்டுகிறோமே தவிர, அவனை மலையிலிருந்து உருட்டினால் சாகமாட்டான் என்பது நமக்கு எப்படித் தெரியும்! இருந்தபோதிலும் அவனது உயிரின் வலிமையை மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறோம்.
இப்படி மிகைப்படுத்திக் கூறும்போது - நம்முடைய கருத்துக்கு ஏதாகிலும், நாமே நம்பிக்கை கொள்ளாததுமான சிலவற்றைக்கூட நாம் சிறப்பாகக் கையாளுகிறோம்.
“அவன் உனக்குச் செய்திருக்கிற உதவிக்கு நீ ஏழு ஜென்மம் எடுத்தால் கூட அவனுக்கு நன்றி தெரிவித்து மாளாது!”
இப்படிக் கூறும்போது, நாம் ஏழு ஜென்மங்களை ஒத்துக் கொள்வதில்லை! அதாவது மறுபிறவியையே ஒத்துக்கொள்வதில்லை! இருந்தாலும் மிகைப்படுத்திக் கூறிவிடுகிறோம்.
மனிதன் தீவினைகளில் ஈடுபடாமல் தடுத்திடவே, மறுபிறவி என்ற பயம் காட்டப்பட்டது என்பது தெளிவு!
