உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 299
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 299 · 299 / 300

அத்தானா நின்றிடுவான்? “ஆருயிரே! நாம் ஒருயிர்!” என்று அள்ளிக் கொண்டான், அந்தப் புள்ளி மயிலை! அவள் விரும்பியதையெல்லாம் அவன் புரிந்துகொண்டு, இதுவரையில் இருவரும் காணாத இன்பமெல்லாம் துய்த்தனர்!

அப்போது, தென்றலில் நீந்தும் அந்தத் தேன்மொழியாளின் நினைவில் ஒரு மின்னல் கீற்று! என்ன அது?

“பேரன்பு காட்டி என் பிரியம்போல் இவர் என்னைக் கூடி இன்பம் தருவதெல்லாம், மீண்டும் என்னை விட்டுப் பிரிந்து அவரது அன்பின்மையை வெளிப்படுத்தப்போகிற குறிப்பாகுமோ?”

இதோ அதற்குரிய குறள்:

“பெரிதாற்றிப் பெட்பக் கலத்தல் அரிதாற்றி அன்பின்மை சூழ்வது உடைத்து”

அதிகாரம் - 128 - குறிப்பறிவுறுத்தல்; பாடல் - 1276

பெரிதாற்றி - பெரிதும் அன்பு காட்டி பெட்ப = விரும்பியவாறு

உலகத்தை “நிலமகள்” என உருவகப்படுத்துவது உண்டல்லவா? அந்த நிலமகள், ஒரு நாள் வள்ளுவரைச் சந்திக்க வந்தாள். உலகமே மங்கை வடிவு கொண்டு வரும்போது, வள்ளுவர் எங்கே அமர்ந்திருந்தார் என்று கேட்டுவிடக் கூடாது. இது ஒரு மிகையான கற்பனை என்று கருதிக்கொள்ள வேண்டும். இது போன்ற கற்பனைகளை உண்மையெனக் கொள்ள வேண்டுமெனப் புராணங்களின் வாயிலாகக் கூறும்போதுதானே வாதங்கள், எதிர்வாதங்கள் எழுகின்றன.

அதிருக்கட்டும்; வள்ளுவர் - நிலமகள் இருவரின் சந்திப்பை நோக்குவோம். அவர்தம் உரையாடலில் கருத்தைச் செலுத்துவோம்.

“வா, தாயே, வா! எங்கே இப்படித் திடீரென்று வருகை?”

“அன்பு மகனைக் காண அன்னை வரக்கூடாதா; இதிலென்ன வியப்பு?”

“காரணமின்றி வந்திருக்கமாட்டாயே அம்மா!”

“அருங்குறட் காவியம் எழுதிக் குவித்துக் கொண்டிருக்கிறாயே! உன்னிடம் ஓர் ஐயப்பாட்டுக்கு விளக்கமறிந்து போகலாம் என்றுதான் வந்தேன்.”

“என்னம்மா அப்படியொரு ஐயம் உனக்கு?”

“எனக்குள்ள பெருமைகளைப் பற்றி நீ என்ன கருதுகிறாய்? அதை உன் குறளில் எழுதிக் காட்டு. நான் அதைத் தெரிந்துகொள்ளவே துடிக்கிறேன்.”

“உலகத் தாய்க்கு இப்படி ஓர் ஐயமும், அவாவுமா? வேடிக்கைதான்! பரவாயில்லை. இப்போது உனக்குள்ள பெருமைகள் எவ்வளவெல்லாம் கூறப்படுகின்றன?”