குறளோவியம்
பகுதி 292 · 292 / 300
உச்சி மாடத்துத் திறந்த வெளியில் யாருமே இல்லை - வான்மீது உலவும் நிலவுப் பெண்ணாள்கூட, முகில் திரையிட்டுத் தன் வீட்டுப் பலகணியை மறைத்துக்கொண்டு தூங்குகிறாள் போலும்; அதனால் வெட்கம் தேவையில்லை அன்பே! அழகே! அந்த இடத்தில் இன்பக் கூத்து நடத்தலாம் என எனையிழுத்தார் - நாணத்தால் “முடியாது” எனத் தலையை ஆட்டினேன் எனினும், கடைசியில் அவர்தான் வென்றார்! அந்த வெற்றியை நான் கொண்டாடிக் களித்தேன்; இல்லையென்று சொல்லவில்லை.
சலசலவென ஒலியெழுப்பும் சருகுகளின் மீது கட்டிப் புரண்டு, கற்கண்டில் கரைந்த தேனிதழ்களைக் கெளவிச் சுவைப்பதும் உன் காற் சதங்கை நமக்கேற்ப இசை கூட்டுவதும் எப்படியிருக்கும் தெரியுமா என்று கேள்வி கேட்டு, இன்ப வேள்வியொன்றை நடத்திக் காட்டினாரே; அந்த மாந்தோப்பின் நிழலுக்கிடையே - அடடா! உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரையில் ஏறிற்று உணர்ச்சி!
கன்னங்கள், மதுக்கிண்ணங்கள் என்றார்! மாதுளையே மார்பகம் என்றார். சன்ன இழையே உன் மின்னலிடை என்றார்! நானோ அவர் மொழியில் மயங்கிக் கண்மூடிக் கிடந்தேன், அவர் மடிமீது! என் முடியை கோதியது அவர் கரம்! கதையின் முடிவைக் கூறிட முடியாது! யாரும் கற்பனையும் செய்து பார்க்க முடியாது! அனுபவத்தில் மட்டுமே அந்த அமுத வேளையை உணர்ந்திட இயலும்!
எல்லாம் சரிதான் என் நெஞ்சே! ஈடு இணையற்ற இன்பத்தை வாரி வழங்கியவர் எனப் புகழ்ந்து மகிழ்கிறாய்! உன் நன்றியுணர்வை மதிக்கிறேன்!
ஆனால், இப்போது உன்னைப் பிரிவுத் துன்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டுப் போயிருக்கிறாரே; உடன் திரும்பிவந்து இரக்கம் காட்டி ஆறுதல் கூறவில்லையென்று ஏங்கிக் கிடக்கிறாயே; இந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீ அவர் பின்னாலேயே அவரைத் துரத்திக்கொண்டு திரிகிறாயே - அய்யோ, நெஞ்சமே! உனக்கு அறிவே கிடையாது! நீ ஒரு பேதை!”
பிரிந்து சென்ற காதலர் வந்து அன்பு காட்டவில்லையே என்று ஏங்கிடும் நிலையிலும் அந்தக் காதலர் பின்னால் ஓடுகிற நெஞ்சமே! நீ பெரு பேதை!”
என நொந்துகொள்கிறாளாம்! அவளைத்தான் - இதோ; இந்தக் குறள் அடையாளம் காட்டுகிறது.
“பரிந்தவர் நல்காரென்று ஏங்கிப் பிரிந்தவர் பின்செல்வாய் பேதைஎன் நெஞ்சு”
அதிகாரம் - 125 - நெஞ்சொடு கிளத்தல்; பாடல் - 1248
நல்கார் = அன்பு செய்யார்
★ பகைவர் மீது படைகொண்டு சென்று தாக்குவதற்கேற்ற வலிமை யுடைய வீரர்களையும் போர்க்கலன்களையும் உடையதாகவும் அதே நேரத்தில் பகைவரிடமிருந்து காப்பாற்றிக்கொள்ளும் பாதுகாப்பு இடமாகவும் இருப்பதுதான் அரண்!
★ மணியெனத் தெளிந்த நீரும், உறுதியும் செழிப்புமிக்க நிலமும் மதில் எனத்தகும் மலைகளும் நெருக்கமிகு நிழல் தரும் காடுகளும் அமைந்துள்ள பகுதி, அரண்போன்ற பாதுகாப்பு வழங்கக்கூடியதாகும்!
★ வானோக்கிடும் உயரம், அதற்கேற்ற அகலம், பகை புகமுடியாத வலிமை, உறுதி, இந்த நான்கும் அரணுக்குரியவை என நூலோர் உரைத்திடுவர்.
★ பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பரப்பளவு சிறியதாகவும் எஞ்சியுள்ள பாதுகாப்பு நிறைந்த இடம் பரந்த அளவிலும் உள்ள அரண்; தன்னை எதிர்த்து வரும் பகைப்பலத்தின் ஊக்கத்தை அழிக்க வல்லதாகும்.
★ பகைவரால் கைப்பற்ற முடியாததாகவும் - நிறைந்த உணவுப்பொருளைக் கொண்டதாகவும் - எத்தனை நாட்கள் முற்றுகையிடப்பட்டாலும் உள்ளிருப்போர் நிலைத்திருப்பதற்கு வசதியுள்ளதாக இருப்பதே அரண்!
★ எந்தப் பொருளும் இல்லை எனச் சொல்லத்தக்க நிலைமையில்லாத பெருமையுடன் - போர்முரசு கேட்டவுடன் அரிமாக்களெனக் கிளம்பிடும் வீரர்களைத் தன்னகத்தே கொண்டது அரணுக்குரிய சிறப்பாகும்.
