குறளோவியம்
பகுதி 29 · 29 / 300
“அட பைத்தியமே, பைங்கிளி! இதுகூடவா உனக்குத் தெரியவில்லை? காதலர் வராவிட்டால், ‘வரவில்லையே, வரவில்லையே’ என்று வழிபார்த்து விழி மூடாமல் கிடக்கிறேன். அவர் வந்துவிட்டாலும் விழி மூடுவதில்லை. வந்தாலும் உறக்கமில்லை. வராவிட்டாலும் உறக்கமில்லை. என் கண்கள் சோர்வடையாமல் என்ன செய்யும்?”
இந்தப் பதில் கேட்டு பைங்கிளி நாணமுற்றாள்; அவள் தோழியைவிட வயதில் இளையவள், அதனாலே!
வாராக்கால் துஞ்சா வரின்துஞ்சா ஆயிடை ஆரஞர் உற்றன கண்
அதிகாரம் - 118 - கண் விதுப்பழிதல்; பாடல்கள் - 1180, 1179
Large colour illustration above the prose showing the prospective-bride household scene; a pair of stylised tearful eyes appears in the upper-right of the illustration.
“கயல்விழி! கயல்விழி!” என இருமுறை அழைத்தாள். அடுக்களையிலிருந்து பதில் வரவில்லை.
கயல்விழி, “ஹஹா-ம்” என்றவாறு தலையசைத்து நின்றாள்.
“அதற்குள் இதெல்லாம் நடக்குமா? பெண்ணுக்கு வெட்கமிருக்காதா?” என்றார் நண்பர்.
“வெட்கம் மாத்திரமில்லீங்க! என் பெண்ணுக்கு எழுதப்படிக்கத் தெரியாதுங்க! அதுதாங்க அவளுக்கு ஒரு குறை” என்று தாயார், முகவாட்டத்துடன் கூறினாள்.
உடனே, இளங்கவிஞரின் மலர்ந்திருந்த இதயம் கூம்பிவிட்டது; முகம், கறுத்துப் போயிற்று; நண்பரின் காதில் மெல்லிய குரலில் சொன்னார்:
“இவள் பெண்ணல்ல; கண் என்று கருதி மகிழ்ந்தேன். இவளுக்குக் கல்வி அறிவு இல்லையாம்! இவள் முகத்திலிருப்பது கண்ணே அல்ல; புண்! என்று முடிவுக்கு வந்து விட்டேன். என் மனமும் முறிந்தது. இந்த மண ஏற்பாடும் முறிந்தது. வருக போகலாம்.”
நண்பரின் பதிலுக்குக் காத்திராமல் கவிஞர் அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறி விட்டார். இனம் தெரியாத ஒரு அமைதி அந்தக் கூட்டத்தில் நிறைந்திருந்தது. கண் இணைக் காட்டிலும் கல்வியே சிறந்தது என்பதற்கு வள்ளுவர் வழங்கிடும் குறள் இது:
கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு புண்ணுடையர் கல்லா தவர்.
அதிகாரம் - 40 - கல்வி; பாடல் - 393
Large colour illustration above the prose showing a couple embracing in a flower-filled grove.
எழில் குலுங்கும் பொழில் நடுவே எங்கியவன் வருவது வாடிக்கைதான்! அவள் வரும்போது அங்குள்ள மலர்கள் எல்லாம் நாணமுற்று வேறுபக்கம் திரும்பிக் கொள்ளும். காரணம், அவள் மலர்விழிக்கீடாக எந்த மலரும் அங்கில்லை. எனவே அவள் முகத்தில் பதித்துவரும் ஒளிமலர்கள் கண்டு பொழில் மலர்கள் வெட்கித் தலைகுனிவது இயற்கைதானே! ஏனோ தெரியவில்லை, இரண்டு மூன்று நாட்களாக அந்த மலர்க்கண் மங்கை, பூங்காவின் பக்கம் வரவே இல்லை.
