உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 279
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 279 · 279 / 300

“என் நிலைக்கேற்ற நினைப்பு இருத்தல் கூடாதா?”

“அதைத்தான் சொல்லுகிறேன்; எந்த நிலையில் இருக்கிறோம்! எப்படி நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்ற நினைப்பு வேண்டும்.”

“நீ பெரிய உபதேசியாதி விட்டாய்! உன்னோடு இணைந்து பயணம் செய்தாலே உன் உபதேசத்தைக் கேட்கும் தொல்லை என்னை விடாது!”

இப்படிக் கூறிக்கொண்டே வேழமுகன், தனது குதிரையை வேறு பக்கம் தட்டிவிட்டான். வேறு வழியில் குதிரை ஓடத்தொடங்கியது!

“ஏ! ஏ! நீ செல்வது ஆபத்தான வழியப்பா!”

“நான்தான் முன்பே சொன்னேனே, என் வழி தனி வழியென்று!”

வேழமுகன் வேகமாக வேறு வழியில் சென்று, வேங்கைமார்பனின் விழிகளில் இருந்து மறைந்தான். வேங்கை ஒரு புன்னகையைச் சிந்திவிட்டு மெல்ல உதடுகளைப் பிரித்துச் சொன்னான்.

“நிலையில் திரியாது அடங்கியான் தோற்றம் மலையினும் மாணப் பெரிது”

தன் நிலையை உணர்ந்து அதற்கு ஏற்ப அடக்கத்துடன் நடப்பதிலிருந்து சிறிதும் மாறுபடாமல் இருப்பவனின் பண்பு, மலையின் உயர்வைவிடப் பெருமை யுடையதாகும்.

குறளையும் அதற்குரிய பொருளையும் அவன் உணர்ந்து கூறி முடிப்பதற்குள் சற்றுத் தொலைவில் “ஐயோ” என்ற அலறற்குரல் கேட்டு அடங்கியது!

பரபரப்புடன் வேங்கைமார்பன், வேழமுகன் சென்ற திசை நோக்கிக் குதிரையைத் திருப்பிப் பறந்தான்.

ஒரு பயங்கர படுகுழிக்குள் வேழமுகனும், அவன்மீது குதிரையுமாக, வெளியில் எடுத்துக் காப்பாற்ற முடியாத எல்லையற்ற ஆழத்துக்குள் போய்க்கொண்டிருந்த காட்சி கண்டு வேங்கைமார்பன் ஓர் ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டான்.

நிலையில் திரியாமல் இருந்து மலையென உயர்வடைய வேண்டியவன், நிலை தடுமாறிய காரணத்தால் பூமியின் பாதாளத்திற்கு போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான் என எண்ணியவாறு, வேங்கைமார்பன் தனது குதிரையிலேறிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.

அதிகாரம் - 13 - அடக்கமுடைமை; பாடல் - 124

குறளைக் குறைவறக் கற்றோ அல்லது கேட்டோ அறியாத ஒருவன், குறட்பாக்கள் சிலவற்றை அரைகுறையாகத் தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு, அதுவும் தெரியாத பலரிடம் தன்னை ஒரு புலவன் போலக் காட்டிக்கொண்டு ஏமாற்றி வந்தான். அவனைத் தமிழ்மேதையென ஊரார் எண்ணிப் புகழ்ந்து, போற்றி வந்தனர்.

அடுத்த ஊர்களிலும் தன் சிறப்புப் பரவிட வேண்டுமென்ற ஆவலுடன், அவன் வெளியூர்ப்பயணம் புறப்பட்டான்.