குறளோவியம்
பகுதி 278 · 278 / 300
இவ்வாறு கூறிக்கொண்டே வள்ளுவர் புறப்பட்டார்! - அழகியான், சோர்ந்த முகத்துடன் “விருந்துண்டு செல்க!” என வேண்டி நின்றான். “விருப்பமில்லை! மன்னித்திடுக:” என்று பதிலுரைத்துவிட்டு, வள்ளுவர் வேகமாக வெளியேறினார். இந்தச் சிறிய கற்பனைக் கதைக்கான சிறப்புமிகு குறள் இதோ.
“ஒட்டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலின் அந்நிலையே கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று”
அதிகாரம் - 97 - மானம்; பாடல் - 967
“ஓ! என் நண்பனே! உன்னையொன்று கேட்பேன், எனக்கு விளக்கம் உரைப்பாயா?”
“தயக்கமின்றிக் கேள். இயன்றவரையில் எது குறித்துக் கேட்டாலும் விளக்கம் தர முயற்சி செய்கிறேன்.”
அருகருகே இரண்டு குதிரைகளில் அமர்ந்து, காட்டுச்சாலையில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்த வாலிபர் இருவரிடையே நடந்த உரையாடல் இது! விளக்கம் கேட்டவன் பெயர் வேழமுகன்! விடையளித்தவன் பெயர் வேங்கை மார்பன்! முதலாமவன் பெருத்த உடலைச் சுமப்பவன்! இரண்டாமவன் கட்டுக் கோப்பான உடலமைப்புக் கொண்டவன்!
வேழமுகன் கேட்டான், “நான் இந்த ஊராளும் பொறுப்புக் குழுவிலே ஒருவனாக இருக்கிறேன் உன்னைப்போல! ஆனால் நான் நம்மவரில் பலரது வெறுப்புக்கு ஆளாகிறேனே; அதை நீ கவனித்து வருகிறாயா, வேங்கை?” என்று!
வேங்கை சிரித்தான்! பதிலும் அளித்தான்!
“நானேகூடப் பல நேரங்களில் உன்னை வெறுப்பது உண்டு வேழம்! ஏன் தெரியுமா? இருக்கும் பொறுப்புணர்ந்து நடந்து கொளாதவர்களில் நீயும் ஒருவன்!”
“நீயே என்னை வெறுக்கிறாயா? அப்படியென்ன நான் பொறுப்பற்று நடந்துவிட்டேன். அறிவற்றவனைப் போலப் பேசாதே! அளந்து பேசு!”
“பார்த்தாயா! பார்த்தாயா! வாயை வாளாக மாற்றிக் கொண்டு என் மீதே வீசுகிறாயே! உன்னைப் போன்றோர், தமது வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டுள்ள நிலைமை உயர்வை எண்ணிப்பார்த்து அதற்கேற்ப நடந்துகொள்ளவேண்டும்! ஆத்திரப்படுகிறாய் - அவசரப்படுகிறாய்! ஆணவமான சொற்களைத் தங்கு தடையின்றிப்
மொழிகிறாய்! இளையோரிடமே இனிமையாகப் பழகவேண்டிய நிலையில் உள்ள நீ, மூத்தவர்களிடமே மீசையை முறுக்குகிறாய்?”
“அது என் இயல்பு வேங்கை! அதனை நான் மாற்றிக்கொள்ள முடியாது! ஊராளும் குழுவில் இருக்கிற என்னிடம்தான் மற்றவர்கள் பணிந்து போக வேண்டும்!”
“அறிவு கண்டு பணியலாம்! ஆணவத்திற்கு அடிமைகள் வேண்டுமானால் குனியலாம்; ஆன்றோர் அதற்கு என்றுமே தலைவணங்கிடார்!”
“வேங்கைமார்பா! என்றைக்கும் என் வழியே தனி வழி!”
“எவரையும் எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் எனப் பேசுவது நல்லவழியல்ல! உனக்குத் தனி வழியாக இருக்கலாம்! ஆனால், அது தகராத வழி!”
