குறளோவியம்
பகுதி 237 · 237 / 300
“மன்னர் மேனியில் காயம் எதுமில்லையே!”
“காயமின்றிக் கழுத்து நெரிக்கப் பட்டிருக்கலாம்!”
“நெரித்தவர் யார்?”
“இதோ - இந்தத் தளபதி அருளாளன்தான்.”
சூழ்ச்சிக்காரர்கள் கூட்டிக்காட்டினர்.
“அருளாளன்தான் என்பதற்குச் சாட்சியம் யார்?”
நீதிதேவனின் இந்தக் கேள்விக்கு விடையளித்திட, “இதோ! நான்தான்!” என்று ஒருவன் மன்றத்தினூடே வந்து நின்றான். கூடியிருந்தோர் அனைவரும் பரபரப்புடன் நோக்கினர். அவன் வேறு யாருமல்ல; அருளாளனின் பரிந்துரையால் துணைத்தளபதியாக ஆக்கப்பட்டவன்தான்!
“அடப்பாவி! நீயா? அருளாளன் காலைத்தொட்டு வணங்கி வாழ்வுபெற்ற நீயா - இப்படித் துரோகியாக வந்து நிற்கிறாய்?”
மன்றத்திலிருந்தோர் உதடுகள் இவ்வாறு முணுமுணுத்தன! அவனோ நாணம் சிறிதுமின்றி நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தான்! தோற்றத்தில்தான்! ஆனால், உள்ளம் துவண்டு கிடந்தது!
“அருளாளா! உன் வயிறு எரிந்தால் அவன் உருப்படுவானா?”
என்று ஒரு பெரியவர் கொந்தளித்துக் கேட்டார்!
“எப்படியும் வாழலாம் என்று முடிவெடுத்து விட்டவன்! பாவம்; எப்படியோ வாழ்ந்துவிட்டுப் போகட்டும்!”
என்று பதில் அளித்தான் அருளாளன்! இறுதியில் நீதிவென்றது! அருளாளன் மீது பழிசுமத்தியோர், தலை தொங்கிப் போய்த் திரும்பினர்!
அவன் முகத்தில் விழிக்கவே முடியாத நிலையில் - அந்த நன்றி மறந்தோனும் மன்றம் விட்டு அகன்றான்.
“எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.”
இந்தக் குறள் மொழி, இசைவழியாக எங்கிருந்தோ ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
