உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 225
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 225 · 225 / 300

மனத்தைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு மனைவியாளுடனும் மகிழம்பூ மகவுடனும் ஊருக்குத் திரும்பிவந்தனர் ஓர் இரவு - ஆம்! நள்ளிரவு!

கதவு தட்டப்படும் ஒலி கேட்டு, அந்தத் தாய் எழுந்து வந்து தாழ் அகற்றிக் கதவைத் திறந்தாள்!

கையில் இருந்த அகல்விளக்கின் துணையோடு, அவர்கள் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“அம்மா!”

கடந்த கால நிகழ்ச்சிகள் மின்னல் கீற்றுகளாக உள்ளத்தில் ஓடி மறைந்தன!

கதவை அடைத்து வைத்திடத் தாழ் இருந்தது! அதனால் அதனை அவள் அகற்றிவிட்டுக் கதவைத் திறக்க வேண்டியிருந்தது!

அதுபோல அன்பின் உச்சகட்டத்தை வெளிப்படுத்த, விழிகளில் கிளம்பிடும் நீர்த்துளியை அடைத்து வைக்கக்கூடிய தாழ் உண்டோ? இல்லை! இல்லவே இல்லை! அன்பு பீறிட்டதும் அந்தத் தாழ், தானாகவே திறந்துகொண்டு கண்ணீர்த்துளி வடிவில் அன்பின் பெருக்கைக் காட்சியாக்கிவிடுகிறது!

“அம்மா!”

அந்த ஒலி கேட்ட மாத்திரத்தில் - மகனின் தவறு மறைந்துபோய் அன்பு வெளிப்படும் உருக்கமிகு நிகழ்ச்சியை இதோ இந்தக் குறள், ஓவியமாகத் தீட்டிக் காட்டுகிறது.

“அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்குந்தாழ் ஆர்வலர் புன்கணீர் பூசல் தரும்”

அதிகாரம் - 8 - அன்புடைமை; பாடல் - 71

பூசல் தரும் = வெளிப்படுத்தும்

கட்டுப்பாடு எதுவுமின்றித் தன்னுரிமையுடன் காட்டில் திரியும் யானையைப் பிடிப்பதற்குச் செல்கிறவர்கள், ஏற்கெனவே தங்களிடமிருக்கும் பழகிய யானை யொன்றை அழைத்துக்கொண்டு செல்வார்கள். காட்டு யானையை வீழ்த்து வதற்கேற்ற குழியொன்று அமைக்கப்படும். குழியிருப்பது தெரியாதவாறு இலை தழைகளாலும் மெல்லிய குச்சிகள் கம்புகளாலும் மேல் பகுதி மூடிவைக்கப்படும். ஒரு முனையில், பழக்கப்பட்ட யானை நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

காட்டு யானையோ, குழிக்கு மறுமுனையில் நிற்பதும் தன்னுடன் காட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் யானைதான் எனக் கருதி அதனருகே வரும்! வரும் வழியில்தான் அந்தக்குழி! யானையின் காலடிகள் குழியை மூடியிருக்கும் பச்சைப் பசுங்கொடிகளின் மீது பட்டவுடன், யானை குழிக்குள் விழுந்துவிடும்.

அதன்பிறகு அந்த யானையைப் பெருங் கயிறுகளாலும் இரும்புச் சங்கிலிகளாலும் பிணைத்து வெளியே தூக்கி, காட்டிலிருந்து நாட்டிற்குக் கொண்டு செல்வர்.