உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 209
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 209 · 209 / 300

அவன் பதில் அளித்தவாறு மேலும் அழுத்தமாகத் தழுவிக்கொண்டான்.

வெட்கத்தால் முகம் சிவந்துபோன அகல்விளக்கின் அழகிய சுடர், எந்த வழியாகவாவது வெளியே ஓடிவிடலாமா என்று சுற்றிச் சுழன்று முட்டி மோதிப் பார்த்தது; முடியவில்லை. கட்டிலின் காட்சியை வேறு வழியின்றி அந்தச் சிறிய விளக்குக் கண்டு களித்துக்கொண்டிருந்தது.

அவள் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரையில் உதடுகளால் வருடினான். அவளோ அவனது உள்ளங்காலில் பதித்த இதழ்களைப் பறிக்காமலே, அவனது உச்சந்தலை வரையிலே இன்பத்தைப் பொழிந்து பதிலுக்கு இன்பத்தைப் பெற்றுக் கொண்டாள். வட்டியும் முதலும் உடனுக்குடன் அட்டியின்றிக் கொடுக்கப்படும் இடம் கட்டிலறைதானே! மொய் எழுதினால் பதிலுக்கு ஒன்றுக்கு மூன்றாக மொய் எழுதப்படும் இடமும் அதுதானே!

“தழுவினாள்; தழுவினாள்!” என்றில்லாமல் தழுவினாள்! தழுவினாள்! தழுவியே கிடந்தாள்!

இப்போதுதான் அந்த அதிசயம் நடந்தது! ஆம் - அவள் எழிலுறு நெற்றியில் பசலை நிறம் படர்ந்துவிட்டது!

அமுதத்தால் நனைத்தும் - அமுத கலசங்களால் அணைத்தும் - பிணைந்து கிடந்தவிடையே உருவாகிய பிணக்குத்தான் என்னே!

பிறகு ஏன், அவளது நெற்றியில் பசலை நிறம் படரத் தொடங்கியது?

பிரிவில் வந்து தலை நீட்டும் அந்தப் பிணி, கூடிக் கிடக்கும் காதலர்களில் அடியெடுத்து வைப்பானேன்?

ஓ! ஓ! இப்போது காரணம் மிக எளிதாகப் புரிந்துவிட்டது!

என்ன காரணம்?

“காதலன் காதலியைத் தழுவிக்கொண்டிருந்த கரங்களைச் சற்றுத் தளர்த்தி விடுகிறானாம்! அந்தச் சிறு பிரிவைக்கூடத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் பசிய வண்ணையல் களை அணிந்த அந்தப் பாவையின் நெற்றியில் பசலை நிறம் ஓடிவந்து பாய்ந்து விடுகிறதாம்!”

இதோ - அந்தக் குறள்.

“முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது பைந்தொடிப் பேதை நுதல்”

அதிகாரம் - 124 - உறுப்புநலன் அழிதல்; பாடல் - 1238

முயங்கிய = தழுவிய

ஊக்க = தளர்த்திட