உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 195
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 195 · 195 / 300

வெண்முகிற் கூட்டத்தைத் தொடும் வண்ணம் உயர்ந்திருக்கும் அந்த மாளிகையின் உச்சி! - அந்த உச்சி முகட்டில் நின்று அவன் கூரிய விழிகளைப் பாய்ச்சிடும் தொலைவுக்குக் காடு கழனிகள் அவனுக்குச் சொந்தமானவை.

ஆண்டுதோறும் அவனுக்குக் கிட்டும் வருமானத்தைத் தங்க நாணயங்களாக மாற்றி - அவற்றை எண்ணிவைக்க இயலாமல் குவியல் குவியலாகக் கருவூல அறையில் கொட்டி வைத்திருந்தான். இப்படியொரு செல்வச் செழிப்பில் முழுகிக் கிடந்தவனை நாடே அறியும்.

அவனுக்குப் பெயருங்கூட ‘நல் இதயன்’ என்றுதான் பெற்றோர் இட்டிருந்தனர்.

இளம் வயதில் அவனுடன் ஆடித் திரிந்த நண்பன் ஒருவனுண்டு.

பெயர் பொற்கோ!

பெயருக்கேற்பப் பொன்பரப்பி அதில் படுத்திருந்த குடும்பத்தினன்தான்; ஆனால், நடத்திய வாணிபத்தில் பேரிழப்பு ஏற்பட்டு பொற்கோவின் குடும்பத்தினர் உள்ளூரில் வாழ்ந்திட நாணமுற்று வெளியூர் சென்று விட்டனர்.

காலம் செல்லச் செல்ல பொற்கோவின் குடும்பத்தை வறுமை கொத்தித் தின்றது. பெற்றோர் மண்ணோடு கலந்தனர்.

தன்னை நம்பி வந்த இல்லத்தரசி நங்கைக்கு மாற்று ஆடை வாங்கித் தரவும் முடியாத நிலையில் கைபிசைந்து கண்ணீர் உகுத்து நின்றான். பொற்கோவின்பால் இரக்கம் கொண்டு மனமுருகியவர்கள், தங்களால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்தனர். அவர்களும் தொடர்ந்து உதவுகிற அளவுக்கு வளம் படைத்தவர்களல்லர்!

ஒரு நாள் அவர்கள் அவனை அணுகி, “உன் இளமைக்கால நண்பன் நல்லிதயன், அளவிலாச் செல்வத்துடன் வாழ்கிறானே - அவனிடம் சென்று உன் நிலையை விளக்கினால், வாழ்வில் மறுமலர்ச்சி ஏற்படுமே” என எடுத்துக் கூறினர்.

மனைவி நங்கை மறுத்துத் தடுத்தும்கூடக் கேளாமல் பொற்கோ, நல்லிதயனை நாடிப் புறப்பட்டான்.

காலை முதல் மாலை வரை மாளிகையின் வாயிற்புறத்தில் காத்துக் கிடந்தவனுக்குக் கடைசியாக நண்பனைச் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியது.

மாளிகையின் எழில் முற்றத்தில் ஆடிக் கொண்டிருந்த பொன்னூஞ்சல் ஒன்றில் - கோவைக் கனியிதழ்ப் பெண்ணொருத்தியின் மார்பகத்தில் பிடிபுரிந்த அவள் மடிமீது சாய்ந்து படுத்திருந்த நல்லிதயன், தன் எதிரே வந்துநின்ற பொற்கோவைக் கேலியாகப் பார்த்தான்.

“வா! பொற்கோ! வா! என்ன இது? திருவோடு வருவாய் என எதிர்பார்த்தேன். நீயோ திருவோடு ஏந்துபவனைப் போல வந்திருக்கிறாய்!”

- என்று குறும்புச் சிரிப்பு அவிழ - அதற்கேற்ப ஆணவத்தின் அரும்புச் சிரிப்பும் தவழ - நல்லிதயன் விடுத்த கேள்வி, சுடுகணையெனப் பொற்கோவின் நெஞ்சைச் சுட்டெரித்தது.

பொற்கோ, தன் பழைய நண்பனைப் பார்த்துச் சினத்துடன் பதில் அளித்தான். அந்தப் பதில் ஒரு குறட்பாவாக இருந்தது.