குறளோவியம்
பகுதி 192 · 192 / 300
தெருவில் உள்ளோர், “என்னம்மா! பெற்ற மகனைக் கொன்று குவிக்கப் போகிறாரா! தடுக்காமல் நிற்கிறீர்களே?” என்று நல்லம்மையைச் சூழ்ந்துகொண்டு கேட்டனர்.
“சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்பார்களே; அதுபோல இன்று நடக்கப் போகிறதே - மகனையும் இழந்து, மணவாளனையும் மரண மேடைக்கு அனுப்பப் போகிறீர்களே” - என்று அனைவரும் துடித்தனர்.
நல்லம்மை, அமைதியாக அவர்களுக்குப் பதில் அளித்தாள்!
“என் கணவர் குணமென்னும் குன்றேறி நிற்பவர்! அவருக்கு ஏற்பட்டுள்ள கோபத்தை அவரால் நீண்டநேரம் நெஞ்சில் வைத்துக்கொள்ள முடியாது! கணநேரம்கூட அந்தக் கோபம் தங்காது! கோபம் குறைந்து மறைந்து இப்போதே திரும்பி விடுவார் பாருங்கள்!”
நல்லம்மையின் இந்தப் பதிலைக் கேட்டு, ஒருவர் சொன்னார்:
“அம்மா! குணக்குன்றுகளான பெரியவர்களின் கோபத்தை, கோபிக்கப்பட்டவர்களால் கணநேரங்கூடத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது என்பார்களே, அப்படித்தானே குறள்கூடக் கூறுகிறது!”
இப்படிக் கேட்டவருக்கு, நல்லம்மை சொன்ன பதில் பின்வருமாறு:
“அப்படியல்ல! பெரியவர்களுக்குரிய குண நலன்களில் ஒன்று; அவர்களுக்கு ஏற்பட்டுவிடுகிற கோபம் - கணநேரங்கூடத் தங்காமல் மறைந்துவிடும் என்பதுதான்! அதோ பாருங்கள், கொண்ட கோபத்தைக் காத்திட முடியாமல் என் கணவர் திரும்பி வருகிறார்.”
முகிலன் திரும்பி வந்துவிட்டார்! “காவலர் கையில் சிக்கிவிட்டான்! நீதிமன்றம் அவனுக்குத் தரவேண்டிய தண்டனையைத் தந்துவிடும்... நான் திரும்பிவிட்டேன்.” எனக் கூறியவாறு, கையிலிருந்த கொடுவாளைக் கீழே வீசி எறிந்தார் முகிலன்.
ஊரார், பெருமூச்சுடன் நிம்மதியாகக் கலைந்து சென்றனர்.
“குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் வெகுளி கணமேயும் காத்தல் அரிது”
அதிகாரம் - 3 - நீத்தார் பெருமை; பாடல் - 29
அறம் போற்றிப் புகழ் மணக்க இல்லறம் நடத்திடும், இளமை பொங்கும் இன்பக் காதலர்!
புறப்பாட்டின் திருஉருவாய் மண் காக்கும் மாவீரன்!
மறக்குலத்து ஒளிவிளக்காய் மனைக்காத்து, மணாளனையும் வாழ்த்துகின்ற மங்கை நல்லாள்!
