உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 188
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 188 · 188 / 300

புன்கண் = துன்பம் இன்கண் = இன்பம் பார்வல் = பார்வை

குறள் வகுப்பு முடிந்து வீட்டுக்கு வந்த இளங்கோ, இளந் தோழர்களுடன் விளையாடிக் களித்துவிட்டு முகம், கை, கால் கழுவிக்கொண்டு விளக்கடியில் அமர்ந்து, ஆசிரியர் அன்று கற்றுத்தந்த குறட்பாக்களுக்கான பொருள் விளக்கங்களைப் படித்து முடித்தான்.

அவனை அன்புடன் அழைத்து உணவு பரிமாறினாள் அன்னை. தாயின் அருகிலேயே படுத்துக்கொண்ட அந்த இளங்கொழுந்தின் சிந்தனையில் குறட்பாக்கள் பற்றிய விளக்கங்கள் நிழலாடிக் கொண்டிருந்தன. பெற்றவளின் கரங்கள், மென்மையாக அவன் தோள்பட்டையைத் தட்டிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தன. உறக்கம் இளங்கோவின் இமைக்கதவுகளை மெதுவாக மூடிற்று. கண்ணுறங்கும் அந்தக் கற்கண்டுச் செல்வனைக் கனவுலகம் இரு கையேந்தி எடுத்துச் சென்றது.

எதிரே வள்ளுவர் நின்றார். அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தாங்கமுடியவில்லை.

விரிந்து பரந்த நெற்றி, விழிகளில் ஒளிவெள்ளம், அள்ளிச் செருகி முடிந்து போட்ட தலைமுடி, அகன்ற மார்பகம் வரையில் நீண்டு வளர்ந்த அழகான தாடி, நீளமான விரல்களின் இடையே உள்ளங்கையில் உறவாடும் ஓலைச் சுவடி, கனிவு நிறைந்த புன்னகை.

இளங்கோ ஓடிச் சென்று அந்தத் தமிழ் மலையின் அடிவாரத்தில் விழுந்து வணங்கினான். குழந்தாய் என்று கொஞ்சுமொழி கூறியவாறு இளங்கோவை

வாரியணைத்துக் கொண்டார் வள்ளுவர். “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே அவன் உச்சியில் முத்தமிட்டார்.

“நான் கயவனைப் பார்க்க வேண்டும். நீங்கள் அவனை எனக்குக் காட்ட வேண்டும்.”

இளங்கோ இப்படிச் சொன்னதும் வள்ளுவர் கலகலவென நகைத்தார்.

“உலகில் காணவேண்டியவைகள் எத்தனையோ இருக்க, உனக்கு ஏனப்பா இந்த வேடிக்கையான ஆசை!”

“நாளைக்குக் குறள் வகுப்பில் என் ஆசிரியர், கயவர் யார் என்று காட்டுகிறேன் எனக் கூறியிருக்கிறார். அதற்குள் நான் அவனைப் பார்த்துவிட்டால் ஆசிரியர் பாடம் சொல்லும்போது - கயவன் எப்படியிருப்பான் என்று நான் முந்திக் கொண்டு கூறி, ஆசிரியரின் பாராட்டைப் பெற்று விடுவேன். அதனால்தான் கேட்கிறேன், வள்ளுவப் பெரியவரே! அவனை எனக்குக் காட்டுங்கள்.”

“அப்படியா சரி! சரி! என்னுடன் வா!”

வள்ளுவர், இளங்கோவை அழைத்துக்கொண்டு போனார். வானத்தில் வண்ண வண்ண வடிவங்கள்! நுரை கடலின் அலையைப் போல் முகிற் கூட்டங்கள்! அனைத்தையும் கடந்து வள்ளுவர் பின் சென்றான் இளங்கோ.

“அதோ பார் குழந்தாய்” என்று சுட்டிக் காட்டினார். இளங்கோ, ஆவலுடன் அவர் காட்டிய திக்கை நோக்கினான்.

மகுடம் புனைந்த மன்னன் ஒருவன்; அவன் காலடியில் மண்டியிடும் மற்றொருவன். மண்டியிட்டுக் கிடப்பவன் பேசுவது இளங்கோவின் காதில் விழுகிறது.