குறளோவியம்
பகுதி 170 · 170 / 300
“நேற்று ஐந்நூறு பேர் வந்தனர். அதில் பாதிக்கு மேல் பாவையர் கூட்டம். ஆனால் இன்றோ மொத்தமே இருநூறு பேர்தான்! அவர்களில் மகளிர் மிகக் குறைவு!”
“நேற்று என்பது கடந்த காலம்! இன்று என்பது நிகழ்காலம்! நாளை என்பது எதிர்காலம்! இப்படியே நிலைமை போகுமானால் கடைசியில் என் அறிவுரை கேட்க ஆட்களே இருக்கமாட்டார்களா?”
“அப்படித்தான் தெரிகிறது அடியேனுக்கு!”
“இந்த நிலையை மாற்ற வழி காண வேண்டும்! என்ன வழி காணலாம்?”
“தங்களின் பெருமையைத் தாங்களே பேசுகிறீர்கள்! இதைவிட வேறு வழி என்ன இருக்க முடியும்?”
“பிறகேன் நமக்கு நாளாக நாளாக மதிப்பு மங்கி வருகிறது?”
“தாங்கள் சொல்வதை மட்டுமே நம்பாமல், தங்களின் நடவடிக்கைகளையும் மக்கள் கவனிக்கத் தொடங்கி விட்டார்கள்.”
“முட்டாள்! நீயே எனக்குப் பகைவனாக இருப்பாய்போல இருக்கிறதே! போ! போ! என் முன் நில்லாதே! நான் தொடர்ந்து என்னைப் பற்றிய சிறப்புக்களையும் என் நேர்மையான வாழ்வு பற்றியும் பேசிக் கொண்டுதானிருப்பேன். என் வலையில் மக்கள் விழாவிட்டால், அவர்களை விலை கொடுத்து வாங்கவும் தயங்கமாட்டேன்.”
- இப்படிக் கூறிவிட்டு அந்தப் பெரிய மனிதன் வேகமாகச் சென்று விட்டான். மெய்க்காப்பாளனோ உதட்டைக் கடித்தவாறே வேறு திசையில் நடந்தான், கேலிக்குறி முகத்தில் தோன்ற!
இவற்றையெல்லாம் மன்றத்தின் சுவர் அருகே ஒளிந்து நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஊர் ஆசிரியரின் மகன், தன் தந்தையிடம் ஓடிச் சென்று நடந்ததையெல்லாம் விவரித்தான்.
ஆசிரியர், தன்னுடைய அருமைச் செல்வனிடம் சொன்னார்:
“மகனே! நீ கண்டாயே... அதற்குப் பெயர்தான் சிறுமை.”
“என்னப்பா அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? அந்த மனிதன், தன்னுடைய பெருமைகளையெல்லாம் பட்டியல் போட்டுக் காட்டினானே...!”
“மகனே! பெருமைப் பண்பு, தன்னைப் பிறர் பணிந்து புகழ வேண்டும் என்று விரும்பாது! பெருமைக்குரிய பண்பே பிறருக்குப் பணிந்து அடக்கமாக நடப்பதுதான். சிறுமைதான், தன்னைத்தானே வியந்து பாராட்டிக்கொள்ளும்! அதன் விளைவையும் விரைவில் காணும்! எனவே, நீ கண்ட உருவம் பெருமையின் வடிவம் அல்ல! சிறுமையின் சின்னம்.”
விளக்கம் பெற்ற மகிழ்ச்சியில் ஆசிரியரின் மகன், திருக்குறளை எடுத்துப் புரட்டினான் :
“பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை அணியுமாம் தன்னை வியந்து”
