குறளோவியம்
பகுதி 15 · 15 / 300
‘பாய்ந்துவரும் வேலைக் கண்டு இமை கொட்டினால்கூட அது வீரத்திற்கு இழுக்காகும்’ எனக் கொள்ளப்பட்டது.
இரு வீரர்கள் பேசிக் கொண்டார்களாம். இருவரும் இரண்டு பகை நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள்.
ஒரு வீரன் : எமது மன்னர் முதுகில் உமது மன்னரின் வாள் பாய்ந்திட முடியாது!
இன்னொரு வீரன் : ஆம்! உண்மைதான்! புறங்காட்டி ஓடுபவர்மீது எமது மன்னர் வாள் வீசிப் பழக்கமில்லை.
தங்களின் தலைவர்களாம் மன்னர்களைத் தமிழ் வீரர்கள் எவ்வாறு பற்றுக் கொண்டு மதித்தார்கள் என்பதற்கு இந்த உரையாடல் எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறதல்லவா?
‘எமனே கோபமுற்று எதிர்த்து வந்தால்கூட ஒன்றுகூடி எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றல் உடையதுதான் சிறந்த படையாகும்’ என ஒரு குறள் வாயிலாகக் கூறும் வள்ளுவர், அந்தப் படையின் வீரர்கள் எத்தகையோராக இருக்க வேண்டுமென்றும் வரையறுத்துக் காட்டுகிறார்.
மறம், மானம், மாண்ட வழிச்செலவு, தேற்றம் என்ற நான்கு சிறப்புப் பண்புகளும் உடைய வீரர்கள் கொண்டதே படைக்குப் பெருமை தருவதாகும் என அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார்.
வீரம், நாவிலே நர்த்தனமாடிப் பயனில்லை. அது களத்திலே நிர்ணயிக்கப் படக்கூடிய ஒன்று. அத்தகைய வீரமுடையவர்களே படையில் இருந்திட வேண்டும்!
அதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் மானமும் வீரர்க்கு வலியுறுத்தப் பெறுகிறது. பகைவனின் காலைவிடச் சாவின் வாய்ச் சிறந்தது என்ற உறுதிப்பாட்டுடன் எழுந்து நிற்பதே மான உணர்வு!
அதேபோன்று வீரமும் மானமுங்கொண்ட வரலாற்றுக்குரியவர்களாகத் தங்களை ஆக்கிக் கொண்டவர்களின் வழியைப் பின்பற்றுகிற ஆசையும் பின் பற்றும் பண்பும் படை வீரர்க்குத் தேவை.
இந்த மூன்று சிறப்பியல்புகளுடன், படைத்தலைவனின் நம்பிக்கைக்குரிய வராகவும் திகழ்ந்திட வேண்டும்.
புறப்பாடல் இலக்கியத்தில் காணப்பெறும் இந்த நான்கு பண்புகளையும் ஒரு படைக்குரிய சிறப்பாக வள்ளுவர் வகுத்திருப்பது, எக்காலத்திற்கும் - எத்தகைய போர்முறைக்கும் பொருந்தும்.
இதோ அந்தக் குறள் :
மறமானம் மாண்ட வழிச்செலவு தேற்றம் எனநான்கே ஏமம் படைக்கு.
அதிகாரம் - 77 - படைமாட்சி; பாடல் - 766
Large colour illustration above the prose: a tearful woman in the foreground, with stylised eyes and a remembered embracing couple in the upper portion.
