உள்ளடக்கத்திற்கு செல்லவும்
கலைஞர்கலைஞர்
குறளோவியம்/பகுதி 144
இலக்கிய உரை

குறளோவியம்

பகுதி 144 · 144 / 300

“தாத்தா! தாத்தா! அய்யோ - அந்த மனிதர் ஆற்றில் விழுந்துவிட்டார்! விழுந்தவர் நீந்திக்கூட முடியாமல் தவிக்கிறார். அதோ பாருங்கள் தாத்தா, அவர் ஆற்றில் முழுகிக் கொண்டேயிருக்கிறார். ஆமாம்! ஆளையே காணவில்லை! ஆற்றோடு போய்விட்டார் தாத்தா!”

“அவர் விழுந்துவிட்ட ஆறு என்ன ஆறு தெரியுமா? அதுதானப்பா அழுக்காறு! அதில் விழுந்த யாரும் தப்பமுடியாது! எந்த ஆற்றில் விழுந்தாலும் ஒருவேளை தப்பிவிடலாம் - இந்த அழுக்காறு இருக்கிறதே; இதில் விழுந்து பிழைத்தோர் யாரும் இல்லை.”

“தாத்தா! அழுக்காறு என்றால் என்ன?”

“அதுதானப்பா அடுத்தவன் வாழ்வதைப் பார்த்து - அடுத்தவன் புகழப்படுவதைப் பார்த்து - அடுத்தவனின் அறிவாற்றல், வீரம், உறுதி, இவற்றைப் பார்த்து - பொறாமை கொள்ளுதல்! அதற்குப் பெயர்தான் அழுக்காறு! அதனால்தான் வள்ளுவர் பொறாமை, பேராசை, சினம், கடுஞ்சொல் ஆகிய நான்கு சுமைகளையும் சுமக்காமல் நடந்தால், அறவழியில் எளிதாகச் செல்லலாம் என்று கூறியிருக்கிறார்.”

தாத்தாவின் விளக்கம் கேட்டுப் பேரனின் விழிகள் ஒளி சிந்தின.

“அழுக்காறு அவாவெகுளி இன்னாச்சொல் நான்கும் இழுக்கா இயன்றது அறம்.”

அதிகாரம் - 4 - அறன் வலியுறுத்தல்; பாடல் - 35

“நாட்டாளும் நாயகனே! நமது ஆட்சிக்குட்பட்ட மக்கள் ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்டோர் கோட்டை வாயிலில் குமுறிக்கொண்டு நிற்கிறார்கள்.”

“காவலனே! காரணம் என்னவாம்? ஏன் அந்தக் கழுதைகளைக் கோட்டை வாயில் வரையில் வருவதற்கு அனுமதித்தீர்கள்?”

“பசியாம்! பட்டினியாம்! பல நாட்களாக!”

“அவர்களை உண்ணக்கூடாதென்று தடுத்து யார்?”

“உணவு இல்லை! அதனால் பட்டினி கிடக்கிறார்கள்.”

“ஓகோ! அப்படியா? உணவு இல்லாமற்போனதற்குக் காரணம் என்னவாம்?”

“வேலையில்லை! எனவே ஊதியத்திற்கு வழியில்லை! உயிரைத் துளைக்கிறது பசி என்று...”

“ஊளையிடுகிறார்கள்! அதை எனக்கு உரைத்திட நீ வந்துவிட்டாய்! நான் நிம்மதியாக இருப்பதே உங்களுக்குப் பிடிக்காது!”

“தங்களைக் கண்டு குறையினைத் தெரிவித்து விட்டுத்தான் திரும்புவோம் என்று அந்தக் கூட்டத்தினர் ஆர்ப்பாட்டம் செய்கிறார்கள்.”